Παναγιώτης Ζωής,απολυμένος από τη ΣΒΕΚΗ:"Να ενωθούμε σε ένα κοινό μέτωπο αγώνα"

Συνέντευξη στον Κώστα Καλούδη. Την ημέρα της απεργίας, Πέμπτη 01/12, η πορεία στα Γιάννενα δεν κατέληξε στην περιφέρεια ως συνήθως, αλλά στο ΙΚΑ. Εκεί το κτίριο βρίσκεται σε κατάληψη από τους 43 πρώην εργαζομένους της ΣΒΕΚΗ (Συνεταιριστική Βιομηχανία Επεξεργασίας Κρεάτων Ηπείρου).

Η ΣΒΕΚΗ Α.Ε. ιδρύθηκε από τις Ενώσεις Αγροτικών Συνεταιρισμών της Ηπείρου (Ιωαννίνων, Θεσπρωτίας, Πρέβεζας, Άρτας, Πωγωνίου και Κόνιτσας). Στις 31/03/2010 διέκοψε τη λειτουργία της και απέλυσε το προσωπικό της. Οι εργαζόμενοι εξέδωσαν τελεσίδικες διαταγές πληρωμής και αποφάσεις κατά της εταιρίας για τις εργατικές τους απαιτήσεις (αποζημιώσεις λόγω απόλυσης, δεδουλευμένα και δώρα εορτών).
Το ΙΚΑ άσκησε το δικαίωμα ανακοπής κατά του πίνακα δανειστών της ΣΒΕΚΗ. Σε αυτόν είχαν καταταχθεί, εν σειρά, οι εργαζόμενοι και άλλοι φορείς στους οποίους όφειλε χρήματα η εταιρία. Με την πρόσφατη εξαγορά της ΣΒΕΚΗ από την «Πίνδο» θα ήταν δυνατή η εξόφληση των εργαζόμενων. Τώρα, όμως, με το ΙΚΑ να μπαίνει στη μέση, θα συρθούν σε μια δικαστική διαμάχη που μπορεί να κρατήσει από 2 έως 4 χρόνια.
Για τον αγώνα των απολυμένων, σε μια περίοδο μεγάλων λαϊκών αντιστάσεων, μίλησε στο Δρόμο ο πρώην εργαζόμενος στη ΣΒΕΚΗ, Παναγιώτης Ζώης. 

Ποια είναι η κατάσταση αυτή τη στιγμή και τι διεκδικείτε;
Το σφαγείο έχει κλείσει από τον Απρίλιο του 2010 και μας οφείλονται δεδουλευμένα και αποζημιώσεις. Έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Το ΙΚΑ πήρε απόφαση να δεσμεύσει τα χρήματα των εργαζομένων στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Εμείς αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε αυτόν τον αγώνα για να διεκδικήσουμε όσα μας χρωστούν. Το θέμα έφτασε με επιτροπή και στο διοικητή του ΙΚΑ, κ. Σπυρόπουλο, ο οποίος είπε ότι το θέμα είναι καθαρά νομικό και επαφίεται στους δικηγόρους του Ιδρύματος. Ξεκινήσαμε τις κινητοποιήσεις μας τη Δευτέρα, 28/11, προχωρώντας σε κατάληψη του ΙΚΑ Ιωαννίνων. 

Σε αυτόν τον αγώνα δεν είστε μόνοι...
Είναι πολύ σημαντική η στήριξή μας από το Σωματείο Εργαζομένων του ΙΚΑ Ιωαννίνων. Έχουμε, επίσης, στο πλευρό μας όλους τους συναδέλφους και συναγωνιστές του Εργατικού Κέντρου. Την Πέμπτη, 01/12, η συμμετοχή στην απεργία με κατάληξη στο χώρο στον οποίο κάνουμε κατάληψη ήταν μεγάλη. Ευχαριστούμε τους συναγωνιστές για την αλληλεγγύη που μας δείχνουν. Αυτή τη στιγμή εξαπολύεται μια σκληρή επίθεση στους εργατικούς χώρους και στην ίδια την παραγωγή. Στην Ήπειρο το πρώτο έντονο χτύπημα ήταν απέναντι στις Ενώσεις Αγροτικών Συνεταιρισμών Ιωαννίνων, ακολούθησε η ΣΒΕΚΗ που έκλεισε και φαίνεται ότι το επόμενο πλήγμα θα είναι η Δωδώνη, μία από τις μεγαλύτερες γαλακτοβιομηχανίες στην Ελλάδα. Είναι αναγκαίο να αντισταθούμε στο ξεπούλημα. 

Πώς σκοπεύετε να συνεχίσετε;
Πιστεύω ότι πρέπει να ενωθούμε όλοι όσοι πληττόμαστε από αυτές τις πολιτικές σε ένα κοινό μέτωπο, για να μπορέσουμε να αντισταθούμε. Η κατάληψη θα συνεχιστεί μέχρι να δικαιωθούμε, δεν κάνουμε πίσω.

Δρόμος της Αριστεράς

Ξανά (και πολύ περισσότερο) στο επίκεντρο ο πολιτικός αγώνας

Ξανά, ορισμένοι, γελιούνται από τη φαινομενική ηρεμία που παρουσιάζει το πολιτικό τοπίο με το νέο πρωθυπουργό κ. Λ. Παπαδήμο και νομίζουν ότι πέρασε η περίοδος της πολιτικής κρίσης και των μεγάλων πολιτικών αναστατώσεων.

Κι όμως, μια μεγάλη μπόρα έρχεται. Αυτό θα είναι το βασικό χαρακτηριστικό των εξελίξεων. Σύντομα θα έχουμε μεγάλες συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις με επίκεντρο το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Η απαίτηση για δημοκρατία θα αναδειχθεί ως κεντρικό θέμα, πλάι στο αίτημα για απαλλαγή από τη νέα κατοχή, από το καθεστώς της εκτροπής, των απανωτών πραξικοπημάτων-παρεμβάσεων του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου και των πιέσεων από την υπερατλαντική φθίνουσα υπερδύναμη.
Ούτε πρέπει να ξεγελά η χλιαρή απεργία που, εθιμοτυπικά, διοργάνωσε η ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ σαν να ψηφιζόταν ο Προϋπολογισμός του 1996, του 2002, του 2006…
Ο διορισμός της κυβέρνησης Παπαδήμου με τρικομματική πλέον στήριξη και εκπρόσωπο Τύπου το μεγαλοδημοσιογράφο του Συγκροτήματος Λαμπράκη, χωρίς καμιά προσφυγή στο λαό, χωρίς εκλογές, ήταν ένα πραξικόπημα για τη σωτηρία συνολικά του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος και το προχώρημα όλων των ρυθμίσεων και απαιτήσεων των ξένων τοκογλύφων δανειστών. Μια «προσαρμογή» μπροστά στην ορμή και το πάθος που είχε η πανελλαδική κατακραυγή ενάντια στη «νέα κατοχή» όπως εκφράστηκε στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου.
Το νέο «όχι» κατατρόμαξε και έριξε την κυβέρνηση Παπανδρέου, που στα τελευταία βήματά της έδρασε προβοκατόρικα ανοίγοντας το δρόμο στην επιβολή από τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί της κυβέρνησης Παπαδήμου.
Όλα αυτά, στο όνομα της δανειακής συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, που χαιρετίστηκε από τον αστικό κόσμο καθώς επιπλέον εντάχθηκε σ’ αυτήν και η Ν.Δ. Ωστόσο, αμέσως πληροφορηθήκαμε για ακόμα μια φορά, πώς μάλλον τίποτα δεν ισχύει ρητά και από αυτήν. Πρώτο, γιατί δεν έχει διατυπωθεί μέχρι τώρα, θα μας την παρουσίαζαν -υποτίθεται- στα τέλη Δεκεμβρίου. Δεύτερο, γιατί το βάθεμα της ευρωκρίσης οδηγεί στο να αναθεωρούνται ανά βδομάδα σχεδόν όσα είχαν αποφασιστεί λίγες μέρες πριν. Τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Στη διπλανή Ιταλία, όπου ανατράπηκε -χωρίς εκλογές και εκεί- ο Μπερλουσκόνι, ο νέος εκλεκτός των αγορών και του διευθυντηρίου, Μόντι, προσδιόρισε ότι χρειάζεται 12-18 μήνες για να ολοκληρώσει το έργο του. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι θα γίνουν εκλογές στην Ελλάδα στις 19 Φεβρουαρίου; Σχεδόν κανείς, ακόμα και ο Α. Σαμαράς αναιμικά το ψελλίζει. Άρα τα πραξικοπήματα θα έχουν συνέχεια.
Αυτή είναι η μια πλευρά του κενού δημοκρατίας που υπάρχει. Η άλλη πλευρά σχετίζεται με τα σενάρια γερμανοποίησης της Ευρώπης, διχοτόμησης της Ευρωζώνης ή και αποβολής χωρών από αυτή. Δηλαδή, από την αναγκαστικά νέα μορφή που θα πάρει η «ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική» μέσα από τις οξύτατες αντιθέσεις και τους λυσσαλέους ανταγωνισμούς, που σαν τέτοιοι δεν αποκλείουν μέχρι και τη διάλυσης της Ευρωζώνης και της Ε.Ε. Το τι θα σωθεί από αυτήν και σε ποια βάση, έχει τεράστια σημασία. Το πειραματόζωο Ελλάς, με χειρουργικό-χοντροκομμένο τρόπο οδηγείται στη χρεοκοπία και την αποβολή. Χρεοκοπία και αποβολή ή αποβολή και χρεοκοπία (δεν είναι ακριβώς το ίδιο) μέσω διάσωσης του πολιτικού συστήματος (άσχετα από τις αναμορφώσεις του) και τσακίσματος του λαϊκού παράγοντα. Αυτό είναι το σενάριο που επιβάλλεται. Παράλληλα, το Καστελόριζο εξαφανίζεται από τους χάρτες, το Αιγαίο διχοτομείται, το Δικαστήριο της Χάγης αποφασίζει για το όνομα της ΠΓΔΜ, ο διαμελισμός και η προτεκτορατοποίηση συντελούνται… Αυτό είναι το καθεστώς της μεγάλης εκτροπής, το καθεστώς της νέας κατοχής. Αυτό σημαίνει «κάθοδος στον Άδη» για τη χώρα, την κοινωνία, το λαό.  

Το πρώτιστο καθήκον
Εδώ και δύο χρόνια αναπτύσσεται, μέσα από αντιφάσεις, προχωρήματα και πισωγυρίσματα, ένα νέο, μεγάλο, αυθεντικό λαϊκό μαζικό κίνημα που βάζει στις σημαίες του κεντρικά και ξεχασμένα καθήκοντα: τον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, την απαίτηση για πραγματική δημοκρατία, τη συντριβή του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, το άνοιγμα του δρόμου για παραγωγική ανασυγκρότηση και ανακούφιση του λαού από το απίστευτο οικονομικό ξεζούμισμα.
Το μαζικό λαϊκό κίνημα δεν παρέμεινε στη «μετρολογία» και στον διεκδικητισμό, ούτε παρέμεινε σε οικονομίστικα αιτήματα. Στόχευσε το πολιτικό σύστημα συνολικά και έδειξε πως χωρίς την ανατροπή του δεν μπορούν να γίνουν ουσιαστικά βήματα σε θετική κατεύθυνση. Η αντικατοχική διάσταση και διάθεση που εκδηλώθηκε με πρωτοφανή τρόπο στις 28 Οκτώβρη, έδειξε πως ορθά ο λαός «διαβάζει» όσα γίνονται. Σάπιο πολιτικό σύστημα, υπηρέτης του ειδικού καθεστώτος και μνημονιακή-τροϊκανή κατοχή, με απανωτά πραξικοπήματα, εκτροπές, αυτά πρέπει άμεσα να ανατραπούν.
Πρέπει το πολιτικό σύστημα να αντικατασταθεί με μια νέα συνθήκη πολιτικής ισορροπίας, η οποία αφενός να πιστοποιεί τη γνήσια εκπροσώπηση, αφετέρου να ανταποκρίνεται στο αίτημα για δημοκρατία. Άρση του πολιτικού κενού, εκπροσώπηση της αντιμνημονιακής συμπεριφοράς, της τεράστιας πλειοψηφίας της κοινωνίας. Και ακόμα πιο πολύ, εκπροσώπηση-έκφραση της βαθιάς ανάταξης που συντελείται στη λαϊκή συνείδηση, αυτή είναι η απαίτηση για νέα εκπροσώπηση που δεν μπορεί να στριμωχτεί στην υπάρχουσα πολιτική αρχιτεκτονική. Από την άλλη, η δημοκρατία για όλους, το πώς θα πραγματωθεί, θα οργανωθεί και θα κατοχυρωθεί θεσμικά, είναι τα μεγάλα αιτούμενα.
Αυτή είναι η κεντρική στόχευση, η απαραίτητη συνθήκη, ο αναγκαστικός όρος για διέξοδο της χώρας, για σωτηρία της κοινωνίας, για αναγέννηση του λαού και του τόπου. Αυτό είναι το περιεχόμενο της πάλης, της αναγκαιότητας γέννησης και ενδυνάμωσης, ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου, ενός μετώπου εθνικής και λαϊκής σωτηρίας. Ενός αγώνα, ενός μετώπου, ενός ξεσηκωμού που θα οδηγήσει σε μια μεταπολίτευση του λαού.
Το πόσο βαθιά και ριζοσπαστική θα είναι η μεταπολίτευση του λαού εξαρτάται κυρίως από το κίνημα και τις δυνάμεις του. Νέο σύνταγμα, πραγματική δημοκρατία, πολιτικές ελευθερίες, τιμωρία ενόχων για χρεοκοπία, αναδιαπραγματεύσεις με όλους τους διεθνείς οργανισμούς, κατάργηση του χρέους, κατοχύρωση νέας θέσης της χώρας και των σχέσεων με Ε.Ε., ΝΑΤΟ κ.λπ. Στην περίοδο αυτή, ο λαός πρέπει να κατοχυρώσει δικαιώματα, θέσεις, θεσμούς, πλαίσια, τέτοια που να καλύπτουν τις ανάγκες του και να επιτρέπουν ολοένα και περισσότερες προοδευτικές αλλαγές, και σε ρήξη με τον ιμπεριαλισμό, το κεφάλαιο.
Τώρα είναι η ώρα!

Όλα αυτά είναι στην ημερήσια διάταξη. Κι όμως, η σημασία του πολιτικού αγώνα συσκοτίζεται. Η αποδοχή στα λόγια πως όλα θα κριθούν σε πολιτικό επίπεδο, στο συσχετισμό των δυνάμεων, αναιρείται στην πράξη.
Η αιχμή των αγώνων δεν στρέφεται απέναντι στην κρατική και πολιτική εξουσία, αλλά εκτονώνεται μέσα από αφηρημένη ιδεολογική καταγγελία και κριτική. Αυτό ακριβώς πρέπει να αλλάξει.
Η γηραλέα και καταρρέουσα Ευρώπη, ο φθίνων βορειοαμερικανικός παράγοντας, το βάθεμα της παρατεταμένης καπιταλιστικής κρίσης, οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην Ευρασία και η αφύπνιση των λαών στη λεκάνη της Μεσογείου, η εμφάνιση ενός μεγάλου ριζοσπαστισμού και ενός αυθεντικού λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα, αποτελούν ορισμένους δείκτες της ανάγκης και της ωριμότητας των συνθηκών για τη μεταπολίτευση του λαού!

Ρούντι Ρινάλντι

Δρόμος της Αριστεράς

Ανακοίνωση Dikaioma για την επίθεση στον πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων στο Μετρό

Τη Δευτέρα 5 Δεκέμβρη, «συνδικαλιστές», στελέχη της ΠΑΣΚΕ επιτέθηκαν και χτύπησαν άσχημα τον πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων Λειτουργίας Μετρό Αττικής, Αντώνη Σταματόπουλο. Δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν και σπρέυ πιπεριού σαν κοινοί μπράβοι.
Τα μέλη του δικτύου αλληλεγγύης Εργαζομένων - Ανέργων «Δικαίωμα», έχουμε γνωρίσει τον Αντώνη από τους αγώνες που δίνουν οι εργαζόμενοι στο Μετρό, αλλά και από τη στάση του στα κοινωνικά κινήματα ευρύτερα. Δεν ξεχνάμε τις πολυήμερες απεργίες ενάντια στις απολύσεις των συμβασιούχων του Μετρό. Δεν ξεχνάμε τη συμπαράστασή του στις κινήσεις ενάντια στην αύξηση του εισιτηρίου στις αστικές συγκοινωνίες. Δεν ξεχνάμε τη συστράτευσή του με το κίνημα της πλατείας Συντάγματος, τις προσπάθειές του να μείνει ανοιχτός ο σταθμός του Μετρό στη 48ωρη απεργία του Ιούνη, την αποφασιστική του στάση απέναντι στις επιθέσεις των ΜΑΤ, την αλληλεγγύη που έδειξε σε όλους τους διαδηλωτές, μαζί με άλλους εργαζόμενους στο Μετρό, το ιατρείο στο σταθμό του Συντάγματος στο οποίο έβρισκαν καταφύγιο οι χτυπημένοι από την αστυνομική βαρβαρότητα. Δεν ξεχνάμε την «ασέβεια» που έδειξε στο πολιτικό σύστημα της χρεοκοπίας όταν καλέστηκε από επιτροπή της Βουλής για το θέμα των συγκοινωνιών και δήλωσε ότι θα αποχωρήσει για να περιφρουρήσει την απεργία στο Μετρό.

Ο Αντώνης Σταματόπουλος δεν είναι το πρότυπο του «συνδικαλιστή» που κάποιοι καθιέρωσαν εδώ και πολλά χρόνια. Δεν είναι ο «συνδικαλιστής» του βολέματος των «δικών μας παιδιών», των μεγάλων λόγων χωρίς πράξεις, της συνδιαλλαγής και του ξεπουλήματος. Αυτό τον έφερε σε ρήξη με όλο το συρφετό του κυβερνητικού συνδικαλισμού, αυτό κάποιοι δεν θέλουν με τίποτα να του συγχωρήσουν. Αυτό του έχει στοιχίσει δεκάδες δικαστήρια, προσπάθειες εκπαραθύρωσης και απομόνωσης και χθες αυτή τη βίαιη τραμπούκικη φασιστική επίθεση.

Είμαστε δίπλα του. Όπως είμαστε δίπλα σε κάθε τίμιο συνδικαλιστή, υπερασπιστή της τάξης του, του εργαζόμενου λαού και των δικαιωμάτων του. Θα δείξουμε την αλληλεγγύη μας στους εργαζόμενους στο Μετρό και το σωματείο τους, σε όλους τους εργαζόμενους στις συγκοινωνίες που η κυβέρνηση και η τρόικα τους θέλουν φτωχούς, χωρίς δικαιώματα ή απολυμένους. Ένας νέος συνδικαλισμός πρέπει να δυναμώσει σε όλους τους χώρους εργασίας, κόντρα στο «συνδικαλισμό» της διάσπασης των εργαζομένων, του συντεχνιασμού, της κομματοκρατίας. Ένας νέος συνδικαλισμός, μαχητικός και δημοκρατικός που θα βγαίνει από τη βάση των εργαζομένων και όχι από τα κλειστά γραφεία της ίντριγκας, του βολέματος, της συναλλαγής πίσω από τις πλάτες του κόσμου της δουλειάς. Και φυσικά, στα σωματεία δεν έχουν θέση όσοι συμπεριφέρονται σαν παρακρατικοί τραμπούκοι και πρέπει να διαγραφούν άμεσα από αυτά.
ΥΓ 1: Αλήθεια, ο «πρόεδρος της ΓΣΕΕ» έχει ακούσει κάτι για την επίθεση της Δευτέρας; Δεν είδαμε κάποια δήλωση ή δελτίο τύπου.
ΥΓ 2: Τα κανάλια και οι εφημερίδες που είχαν πρώτο θέμα για μέρες το Μάρτιο του 2010 το διαπληκτισμό του «πρόεδρου της ΓΣΕΕ» με διαδηλωτές, θα βρουν ένα πλάνο ή ένα μονόστηλο για την επίθεση στον Αντώνη Σταματόπουλο;
Δίκτυο αλληλεγγύης Εργαζομένων - Ανέργων «Δικαίωμα»
www.dikaioma.gr

Εκδήλωση-συζήτηση του τμήματος διεθνών σχέσεων της ΚΟΕ

Eκδόσεις Α/συνεχεια-Ημερολόγιο 2012

Σε αυτό το ημερολόγιο θελήσαμε να αποτυπώσουμε τους ξεσηκωμούς, μικρούς και μεγάλους, που έλαβαν χώρα τους τελευταίους μήνες στον πλανήτη μέσα από  τα συνθήματά τους. Τυνησία, Αίγυπτος, Ισπανία, Ελλάδα, Χιλή, ΗΠΑ αλλά και οι υπόλοιπες αραβικές χώρες, Αγγλία, Ιρλανδία, Ισλανδία, Ιταλία, Γαλλία. 5η Μάη, Κερατέα, κίνημα των πλατειών, 19-20 Οκτώβρη, 28 Οκτώβρη…
Μια πλευρά που αποτυπώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τους πόθους και τις σκέψεις όσων κινητοποιούνται και ξεσηκώνονται.

Τιμή: 12 ευρώ (συμπεριλαμβάνεται ΦΠΑ)
Σχήμα 14χ14 cm, 432 σελίδες
ISBN: 978-960-6625-21-3