Η τοποθέτηση του Σπύρου Παναγιώτου,μέλος της γραμματείας της ΚΟΕ,στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ με θέμα "Οικονομική κρίση και η απάντηση της Αριστεράς".Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2011,στο Ηράκλειο Κρήτης.
17/12/11
Τοποθέτηση της ΚΟΕ στην εκδήλωση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α στο Ηράκλειο στις 14/12/2011
Η τοποθέτηση του Σπύρου Παναγιώτου,μέλος της γραμματείας της ΚΟΕ,στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ με θέμα "Οικονομική κρίση και η απάντηση της Αριστεράς".Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2011,στο Ηράκλειο Κρήτης.
Πετυχημένη εκδήλωση της ΚΟΕ στο Ρέθυμνο
Ομιλία του Ρούντι Ρινάλντι, στελέχους της ΚΟΕ - 15/12/2011
Την Πέμπτη,15 Δεκέμβρη, πραγματοποιήθηκε στο Ρέθυμνο, εκδήλωση με τίτλο «Κάτω η νέα κατοχή, εμπρός για την μεταπολίτευση του λαού», την οποία διοργάνωσε η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας στα πλαίσια μιας σειράς εκδηλώσεων παρουσίασης της πολιτικής της πρότασης για την πολιτική, κοινωνική και οικονομική διέξοδο της χώρας.
Την εκδήλωση παρακολούθησαν δεκάδες άτομα, γεγονός που έδωσε έναν ιδιαίτερα ζωντανό τόνο στη συζήτηση που ακολούθησε και άφησε ένα δυνατό στίγμα για τα δεδομένα της πόλης. Η εισήγηση, που έγινε από το στέλεχος της ΚΟΕ, Ρούντι Ρινάλντι, και η συζήτηση που ακολούθησε κινήθηκαν πάνω σε τέσσερις άξονες. Αρχικά, έγινε ανάλυση της νέας καθεστωτικής φάσης στην οποία έχει μπει η χώρα μετά την επιβολή του Mνημονίου και την απόβαση της τρόικα. Για εξελίξεις που σφραγίζουν τη μετάλλαξη της χώρας σε ένα σύγχρονο προτεκτοράτο. Το ζήτημα της δημοκρατίας χαρακτηρίστηκε ως το κεντρικό στοιχείο που θα απασχολήσει τις αντιστάσεις και τα κινήματα του 21ου αιώνα. Ο κοινωνικός ριζοσπαστισμός που αναπτύχθηκε το τελευταίο διάστημα στη χώρα, ήταν ένα ζήτημα το οποίο επίσης αναλύθηκε και συζητήθηκε σε βάθος. Τέλος, έγινε κριτική στη στάση που κράτησε η Αριστερά αυτά τα δύο χρόνια.
Η πόλη του Ρεθύμνου, με την πείρα από έναν πολύμορφο αγώνα που διεξάγει ενάντια στη νέα καθεστωτική φάση, δείχνει πως προβληματίζεται και συζητά κεντρικά πολιτικά ζητήματα, δείχνει πως η οργάνωση και η αλληλεγγύη στη γειτονιά ψηλαφούν δρόμους παρέμβασης και λύσης στα μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα αυτού του τόπου.
Τα βίντεο της εκδήλωσης θα τα βρείτε εδώ και εδώ.
Την Πέμπτη,15 Δεκέμβρη, πραγματοποιήθηκε στο Ρέθυμνο, εκδήλωση με τίτλο «Κάτω η νέα κατοχή, εμπρός για την μεταπολίτευση του λαού», την οποία διοργάνωσε η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας στα πλαίσια μιας σειράς εκδηλώσεων παρουσίασης της πολιτικής της πρότασης για την πολιτική, κοινωνική και οικονομική διέξοδο της χώρας.
Την εκδήλωση παρακολούθησαν δεκάδες άτομα, γεγονός που έδωσε έναν ιδιαίτερα ζωντανό τόνο στη συζήτηση που ακολούθησε και άφησε ένα δυνατό στίγμα για τα δεδομένα της πόλης. Η εισήγηση, που έγινε από το στέλεχος της ΚΟΕ, Ρούντι Ρινάλντι, και η συζήτηση που ακολούθησε κινήθηκαν πάνω σε τέσσερις άξονες. Αρχικά, έγινε ανάλυση της νέας καθεστωτικής φάσης στην οποία έχει μπει η χώρα μετά την επιβολή του Mνημονίου και την απόβαση της τρόικα. Για εξελίξεις που σφραγίζουν τη μετάλλαξη της χώρας σε ένα σύγχρονο προτεκτοράτο. Το ζήτημα της δημοκρατίας χαρακτηρίστηκε ως το κεντρικό στοιχείο που θα απασχολήσει τις αντιστάσεις και τα κινήματα του 21ου αιώνα. Ο κοινωνικός ριζοσπαστισμός που αναπτύχθηκε το τελευταίο διάστημα στη χώρα, ήταν ένα ζήτημα το οποίο επίσης αναλύθηκε και συζητήθηκε σε βάθος. Τέλος, έγινε κριτική στη στάση που κράτησε η Αριστερά αυτά τα δύο χρόνια.
Η πόλη του Ρεθύμνου, με την πείρα από έναν πολύμορφο αγώνα που διεξάγει ενάντια στη νέα καθεστωτική φάση, δείχνει πως προβληματίζεται και συζητά κεντρικά πολιτικά ζητήματα, δείχνει πως η οργάνωση και η αλληλεγγύη στη γειτονιά ψηλαφούν δρόμους παρέμβασης και λύσης στα μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα αυτού του τόπου.
Τα βίντεο της εκδήλωσης θα τα βρείτε εδώ και εδώ.
16/12/11
Για τις συνεργασίες με βάση την ανάγκη δημιουργίας ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου ανατροπής του κατοχικού καθεστώτος και διεξόδου της χώρας
1. Με πληθώρα δηλώσεων και τοποθετήσεων, εκπρόσωποι όλου του καθεστωτικού πολιτικού φάσματος «υπερβαίνουν» τις αντιθέσεις τους και καλούν στην παράταση ζωής της δίχως καμιά λαϊκή νομιμοποίηση κυβέρνησης Παπαδήμου «ώσπου να ολοκληρώσει το έργο της»: δηλαδή τον πλήρη εξανδραποδισμό του ελληνικού λαού και το ξεπούλημα ολόκληρης της χώρας. Τα ξένα και εγχώρια επιτελεία των από πάνω, παρά τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, συναινούν στη συνέχιση του «πειράματος» που δοκιμάζουν στην Ελλάδα εδώ και δύο σχεδόν χρόνια. Έτσι, είναι πολύ πιθανό, και μάλιστα σχετικά σύντομα, το λαϊκό κίνημα να βγει στους δρόμους με ακόμη πιο «στοιχειώδη» αιτήματα από αυτά που προέβαλε στην πρώτη φάση μετά την επιβολή του μνημονίου, όπως: εκλογές, δημοκρατία, να σταματήσει το φίμωμα του λαού.
2. Σε αυτή την κατάσταση, η Αριστερά θα όφειλε να προχωρά σε τολμηρά ανοίγματα προς τα πλατιά λαϊκά στρώματα, αλλά και συλλογικότητες, που αποδεσμεύονται από το δικομματικό εναγκαλισμό μιας προηγούμενης περιόδου, και είναι προϊόν μιας τεράστιας μετατόπισης συνειδήσεων η οποία συντελείται τα τελευταία 2-3 χρόνια. Σήμερα είναι επείγον, είναι πιο αναγκαίο παρά ποτέ να ενταθεί η προσπάθεια συσπείρωσης όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που διεκδικούν την κατάργηση των υποδουλωτικών συμφωνιών και μνημονίων, το διώξιμο της τρόικας, την ανατροπή του ιδιότυπου κατοχικού καθεστώτος και όλου του πολιτικού προσωπικού που το υπηρετεί.
3. Ένα τέτοιο μέτωπο θα είναι σαφώς ευρύτερο από την Αριστερά – η οποία θα πρέπει να κερδίσει τη θέση της μέσα σε αυτό, θα πρέπει να πείσει για τη χρησιμότητά της, για να συμβάλει ώστε αυτό το πλατύ λαϊκό μέτωπο να εκπληρώσει το πρόγραμμά του, να μην χειραγωγηθεί και αποπροσανατολιστεί από αστικά επιτελεία και ιμπεριαλιστικά κέντρα. Φυσικά, για να γίνει δυνατό να υλοποιηθεί αυτός ο στόχος, που υπηρετεί τα πιο βασικά συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας και αποσκοπεί στη σωτηρία του λαού και της χώρας, η Αριστερά οφείλει να αντιληφθεί τις ανάγκες του σήμερα. Οφείλει να αντιληφθεί τις ραγδαίες και τρομακτικές αλλαγές που είναι σε εξέλιξη, και άρα να πάψει να σκέφτεται και να δρα «όπως χτες». Μέχρι τώρα δεν έχει επιτευχθεί κάτι τέτοιο.
4. Το πολιτικό πλαίσιο που θα μπορούσε να συσπειρώσει σήμερα ευρύτατες λαϊκές μάζες είναι δυνατό να συμπυκνωθεί στο τρίπτυχο «Να φύγει η τρόικα και όλοι οι υπηρέτες της – Να καταργηθούν όλα τα μνημόνια – Ανατροπή του σάπιου πολιτικού συστήματος και πραγματική δημοκρατία». Στο μεταξύ ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη προχωρήσει σε ανοίγματα προς άλλες πολιτικές, κυρίως, δυνάμεις. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι ικανοποιητική η μέχρι στιγμής επιτυχία στο θέμα των συνεργασιών και της οικοδόμησης του μετώπου. Το βασικό εμπόδιο έγκειται στην ανεπαρκή, ακόμη, κατανόηση των ραγδαίων αλλαγών τόσο στη γενικότερη κατάσταση όσο και στις συνειδήσεις πλατιών λαϊκών στρωμάτων. Η βούληση του ΣΥΡΙΖΑ να εκφράσει εκλογικά αυτόν τον κόσμο δεν αρκεί, όσο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εγκολπώνεται τα αιτήματα και τους πόθους που εκφράστηκαν στις πλατείες, στις παρελάσεις κ.λπ. – δηλαδή όσα θέτει ο διάχυτος ριζοσπαστισμός των λαϊκών δυνάμεων.
5. Φαίνεται πως, μπροστά στην αδυναμία συγκρότησης ενός τέτοιου μετώπου με βασικό κορμό την Αριστερά, λόγω και της άρνησης άλλων δυνάμεων, η ηγεσία του ΣΥΝ μοιάζει να προνομοποιεί «αναγκαστικά» το άνοιγμα προς το «σοσιαλιστικό χώρο» απευθυνόμενη σε προσωπικότητες και στελέχη που αποδεσμεύονται από το ΠΑΣΟΚ. Ο περιορισμός των επιδιωκόμενων συνεργασιών σε τέτοια βάση είναι προβληματικός για τους εξής λόγους: Α) Δεν βρίσκεται στην τροχιά οικοδόμησης ενός πλατιού μετώπου. Δεν οικοδομεί διαδικασίες για τη δημιουργία ενός τέτοιου μετώπου, ούτε εντάσσεται σε τέτοιες διαδικασίες. Β) Δεν κατανοεί την ευρύτητα του λαϊκού ριζοσπαστισμού, που διαπερνά πλέον όλους τους πολιτικούς χώρους και αποδεσμεύεται από αυτούς, καταλογίζοντάς τους αναξιοπιστία. Γ) Στοχεύει «ρεαλιστικά» σε ένα καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα, και όχι στην ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Δ) Ακόμη και η κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ στην πλειοψηφία της δεν έχει διόλου καλή γνώμη για πολλές από τις προσωπικότητες (πλην λαμπρών εξαιρέσεων) και τα στελέχη που μέχρι πολύ πρόσφατα συμμετείχαν ενεργά στο διαχρονικό αντιλαϊκό πάρτι. Τη στιγμή που επιχειρείται να δημιουργηθούν αναχώματα για να συγκρατηθεί η αμφισβήτηση, ακόμα και εάν επιδιωκόταν μια απλή εκλογική συνεργασία θα όφειλε να έχει διαμορφωθεί ένα πολιτικό πλαίσιο για τη σαφή και έμπρακτη δέσμευση ιδίως των στελεχών που απομακρύνονται από το ΠΑΣΟΚ και πλησιάζουν την Αριστερά, έχοντας προηγουμένως υπηρετήσει επί μακρόν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Διαφορετικά, θα είναι δικαιολογημένη η υποψία ότι αυτά τα στελέχη βλέπουν την Αριστερά απλά ως όχημα για την εξασφάλιση κάποιων εδρών και για το ξαναπλασάρισμά τους στην κεντρική πολιτική σκηνή.
6. Επαναλαμβάνουμε για μια ακόμη φορά ότι είμαστε αντίθετοι με τη διαχρονική αντίληψη μεγάλου τμήματος των ηγεσιών της Αριστεράς, ότι το ΠΑΣΟΚ (όπως παλιότερα το Κέντρο) ανήκει γενικά σε έναν φανταστικό «προοδευτικό χώρο», σε αντίθεση με την «επάρατη Δεξιά». Εδώ και καιρό η ζωή έχει αποφανθεί: το ΠΑΣΟΚ δεν εκπροσωπεί κάποια «σοσιαλδημοκρατία» έτσι όπως μπορεί να την είχε η Αριστερά στο μυαλό της. Αντίθετα, είναι βασικός πυλώνας του αστισμού στην Ελλάδα. Η μετεμφυλιακή διχοτόμηση της ελληνικής κοινωνίας δεν υφίσταται πλέον, και άρα η μετεξέλιξη της «κεντρώας δημοκρατικής παράταξης», το ΠΑΣΟΚ, δεν αποτελεί ένα έστω μακρινό συγγενή της Αριστεράς που συχνά παρεκτρέπεται και συμπεριφέρεται «ενάντια στη φύση του». Άρα πρέπει έστω και τώρα, έστω καθυστερημένα, να εγκαταλειφθεί ο κεντροαριστερός «άξονας σκέψης» πάνω στον οποίο εδράζεται η τακτική (ίσως και η στρατηγική!) της Αριστεράς. Αντίθετα, είναι αναγκαία μια ανεξάρτητη αριστερή πολιτική, που θα απευθύνεται τολμηρά στο ριζοσπαστισμό για να συγκροτήσει ένα μεγάλο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο με τους στόχους που αναφέρθηκαν.
7. Συμπερασματικά, η επιμονή στη συνεργασία με «διαφοροποιούμενους» οι οποίοι απλώς επιζητούν μια προσωρινή στέγη που θα τους δώσει τη δυνατότητα να οικοδομήσουν με ξένα υλικά ένα δικό τους εγχείρημα, βλάπτει και την Αριστερά και το λαϊκό ριζοσπαστισμό, που δεν μπορεί ούτε να εμπνευστεί ούτε να εκφραστεί μέσα από τέτοια «μέτωπα». Την ίδια στιγμή, είναι αναγκαίο να αγκαλιαστούν όλοι οι τίμιοι άνθρωποι που με ειλικρίνεια αποδεσμεύονται από τον πασοκισμό και επιθυμούν να εργαστούν έμπρακτα για ένα πλατύ ανατρεπτικό μέτωπο. Χρειάζονται, γι’ αυτό, σαφή κριτήρια και πλαίσια συνεργασίας, τα οποία τουλάχιστον θα περιορίζουν τα όποια λάθη όταν επιζητούμε την απόκτηση δεσμών με τις λαϊκές δυνάμεις που εγκαταλείπουν το δικομματισμό.
8. Για όλους αυτούς τους λόγους, η ΚΟΕ θεωρεί όχι δευτερεύον το ζήτημα των διαδικασιών που θα επιλεχθούν για τη συγκρότηση του πολιτικού και κοινωνικού μετώπου, αν όντως αυτός είναι ο στόχος. Άρα, αντιτίθεται σε συναντήσεις με «παράγοντες του σοσιαλιστικού χώρου» οι οποίες καταλήγουν σε κατά μόνας κλείσιμο συμφωνιών, που εμφανίζονται κατόπιν ως τετελεσμένα τα οποία δεν συζητούνται και τα πληροφορούμαστε με ανακοινώσεις μέσω των ΜΜΕ. Ταυτόχρονα, η ΚΟΕ τονίζει ότι δεν θεωρεί παγιωμένη και αμετακίνητη τη στάση των άλλων δυνάμεων της Αριστεράς, πολιτικής και κοινωνικής. Με αυτή την έννοια, οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απευθύνονται σε αυτές τις δυνάμεις και, για να έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες αποδοχής, πρέπει επίσης να διαπερνώνται από πνεύμα υπέρβασης των υπαρκτών, σήμερα, καταστάσεων. Έτσι θα προωθηθεί η υπόθεση του μεγάλου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου ως μοναδικής αξιόπιστης απάντησης στα σημερινά αδιέξοδα της χώρας, και θα γίνει αντιληπτό από τους πάντες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί ειλικρινά τη συγκρότησή του.
14/12/11
Η «στάση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ» είναι οι σημαντικοί κρίκοι;
Κρίσιμα ζητήματα για τη δράση της Αριστεράς και το στόχο του παλλαϊκού Μετώπου.
Στις συζητήσεις που γίνονται στην Αριστερά προβάλλεται από ορισμένους σ. η άποψη ότι η στάση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ είναι τα δυο κεντρικά ζητήματα για τη στρατηγική της Αριστεράς. Πιο χαρακτηριστικά απ’ όλους ο σ. Π. Λαφαζάνης λέει: «Αυτά τα δύο θέματα είναι οι κρίκοι πάνω στους οποίους μπορεί να πιαστεί κανείς για να ανοίξει καινούργιους δρόμους στη χώρα μας… Η Αριστερά πρέπει να βγει δυνατά, θαρρετά, ενωμένα και αποφασιστικά και να αναδείξει αυτούς τους δύο κεντρικούς κόμβους, ως τους κρίκους πάνω στους οποίους μπορεί να οικοδομηθεί μια νέα προοδευτική πρόταση σοσιαλιστικής προοπτικής για την Ελλάδα. Η οποία μπορεί να λειτουργήσει ως ντόμινο και για την υπόλοιπη Ευρώπη, για το σύνολο της Ε.Ε.» (από την ομιλία στην εκδήλωση της ιστοσελίδας ISKRA, 24/11/11).
Δεν αμφιβάλλουμε για τη σημασία των δύο αυτών ζητημάτων. Το ζήτημα που πρέπει να διερευνήσουμε, όμως, είναι το πώς συναρθρώνονται σε ένα πρόγραμμα διεξόδου για τη χώρα και το λαό, το αν όντως αποτελούν τους κεντρικούς κόμβους και τους αποφασιστικούς κρίκους για τη δράση της Αριστεράς και πολύ περισσότερο για ένα παλλαϊκό Μέτωπο.
Η συστημική ιδεολογία του ευρωπαϊσμού εμπόδισε ακόμη και τη συζήτηση για τις πραγματικές συνέπειες από τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε. και στο ευρώ. Μια πορεία 30 χρόνων, μια στρατηγική επιλογή του αστισμού ήδη από τη δεκαετία του ’60, ουδέποτε αντιμετωπίστηκε από την Αριστερά με πραγματικά ανταγωνιστικό τρόπο. Παράλληλα, ο ευρωπαϊσμός παραμένει το ισχυρό όπλο του συστήματος, παρά το πλήγμα που έχει δεχθεί στη λαϊκή συνείδηση τον τελευταίο χρόνο, παρά τη βαθιά και εντεινόμενη κρίση στην Ευρωζώνη. Το ζήσαμε αυτό και πρόσφατα: «Θέλετε να μείνει ή να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ;» ήταν το εκβιαστικό δίλημμα-απάντηση στην πρωτοφανή πανελλαδική κινητοποίηση του λαού στις 28 Οκτώβρη.
Σίγουρα χρειάζεται γύρω από το ζήτημα του ευρώ και της Ε.Ε. να γίνει συστηματική δουλειά από μέρους της Αριστεράς και να προβληθεί μέσα στο λαό: τεκμηρίωση, αποκάλυψη των συνεπειών, διερεύνηση με συστηματικό τρόπο του ποιος είναι ο εναλλακτικός δρόμος, ποιες οι αντικειμενικές δυνατότητες, ποια κοινωνικά μπλοκ μπορούν να τον στηρίξουν. Ένα πρώτο συμπέρασμα είναι αυτό. Όμως, αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι η έξοδος από το ευρώ είναι το κεντρικό σύνθημα δράσης ή ένα από τα κεντρικά «συνθήματα δράσης» για το λαϊκό κίνημα. Στις τωρινές συνθήκες μάλλον αποτελεί «ζήτημα ζύμωσης». Συνεπώς, χρειάζεται η Αριστερά να κάνει ουσιαστική δουλειά ετοιμασίας, υποδομής και ζύμωσης. Άμεσα, όχι στο μέλλον. Σε συνδυασμό και με ιεράρχηση σε σχέση με τα άλλα καθήκοντα, δίνοντας φυσικά κύριο βάρος στα ζητήματα της δράσης. Μόνον έτσι μπορεί να γίνει, ώστε σε μια πορεία τα ζητήματα ζύμωσης να συμβάλουν κι αυτά σε μια διαδικασία ανατροπής συσχετισμών, να μετατραπούν σε επόμενη φάση σε ζητήματα μαζικής λαϊκής δράσης. Από εκεί και πέρα υπάρχουν μια σειρά ζητήματα που χρειάζεται να εξετάσουμε.
Η κεντρική στόχευση της Αριστεράς
Η κεντρική στόχευση της Αριστεράς οφείλει να είναι, συνολικά και ενιαία, το ζήτημα της Αντίστασης στο ειδικό καθεστώς που έχει εγκαθιδρυθεί στη χώρα, στο καθεστώς των Μνημονίων και της τρόικας, αυτό που εύστοχα ο λαός χαρακτηρίζει χούντα και νέα κατοχή –σίγουρα εκεί τείνει η κατάσταση. Η ανατροπή αυτού του ειδικού καθεστώτος, το ολοκληρωτικό και συθέμελο γκρέμισμά του μέσα από τον παλλαϊκό ξεσηκωμό, μια νέα αυθεντικά λαϊκή κατάσταση πραγμάτων, η μεταπολίτευση του λαού, οφείλει να αποτελεί την κεντρική στόχευση της Αριστεράς. Η κεντρική πολιτική σημασία, η αμεσότητα –αλλά και το εφικτό– αυτού του στόχου, προκύπτουν άμεσα από τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του λαού, τόσο στις πλατείες όσο και την 28η Οκτωβρίου.
Ο αδύναμος κρίκος του συστήματος στην Ελλάδα είναι αυτό το ίδιο το ειδικό καθεστώς που επιβάλλεται, η χούντα και η «νέα κατοχή». Συνολικά και ενιαία παρμένο αυτό το ειδικό καθεστώς, πρέπει να αποτελέσει την κεντρική στόχευση της Αριστεράς και όχι το σύνθημα «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ». Αυτό είναι ένα δεύτερο συμπέρασμα.
Το να γκρεμιστεί το ειδικό καθεστώς, έχει μια θεμελιώδη προϋπόθεση: την οργάνωση του λαού και παραπέρα την οργάνωση του λαϊκού ξεσηκωμού. Αυτό το κεντρικότατο καθήκον θα όφειλε να αναληφθεί από την Αριστερά. Δυστυχώς, αυτό δεν φαίνεται να γίνεται τουλάχιστον μέχρι στιγμής - άλλοι από συστημισμό άλλοι γιατί φοβούνται ότι ο στόχος δεν είναι αρκούντως αντικαπιταλιστικός.
Τρίτο συμπέρασμα: Είναι μάλλον αυταπάτη ότι αν ρίξουμε ένα σύνθημα, όπως το «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ», ξεμπερδεύουμε και βάζουμε το νερό στ’ αυλάκι. Ο κεντρικός πολιτικός κόμβος δεν είναι αυτός σήμερα, αλλά η οργάνωση του λαού και παραπέρα η οργάνωση του λαϊκού ξεσηκωμού.
Ζύμωση - δράση
Μιλώντας για την τωρινή κατάσταση, το αίτημα για έξοδο από την Ευρωζώνη και συνολική ρήξη με την Ε.Ε. δεν έχει τον ίδιο επείγοντα χαρακτήρα, σαν κατεύθυνση δράσης μέσα στο λαϊκό κίνημα, με τη στάση πληρωμών. Το ζήτημα της στάσης πληρωμών στους τοκογλύφους δανειστές μπορεί γρήγορα να αποτελέσει ένα παλλαϊκό αίτημα. Συνδεδεμένο, μάλιστα, με τη μη αναγνώριση του χρέους ως υποχρέωση του ελληνικού λαού. Το είδαμε αυτό να γίνεται στην Ισλανδία. Αυτό πρέπει να συνοδεύεται, κυρίως σε επίπεδο ζύμωσης, από το «μπορούμε να ζήσουμε και έξω από το ευρώ», έχουμε τις δυνάμεις, το φυσικό πλούτο, το ανθρώπινο δυναμικό, έχουμε γείτονες και άλλες χώρες με τους οποίους μπορούμε να συνεργαστούμε σε ισότιμη βάση, χρειαζόμαστε μόνο νέους, ριζικά διαφορετικούς, πολιτικούς όρους, για να οικοδομήσουμε ένα παραγωγικό μοντέλο που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας, πρώτα και κύρια, σήμερα, στην ανάγκη της επιβίωσής της.
Αυτό, πρακτικά, σημαίνει ότι για το παλλαϊκό μέτωπο, στις τωρινές συνθήκες, το μεν ζήτημα της στάσης πληρωμών αποτελεί βασική κατεύθυνση, η δε έξοδος από την Ευρωζώνη δεν αποτελεί απόλυτη προϋπόθεση. Αυτό είναι ένα τέταρτο συμπέρασμα.
Για τον «άλλο δρόμο»
Ανάγοντας το σύνθημα «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ», ως κύριο περιεχόμενο της ανατροπής, γίνεται ένα ακόμη πιο σοβαρό λάθος από τα προηγούμενα. Χάνεται η κεντρική πολιτική στόχευση, προβάλλεται ένας επιμέρους στόχος σαν κεντρικός και αποκόπτεται από την πολιτική προϋπόθεση της Ανατροπής. Γίνεται, έτσι, το λάθος του οικονομισμού. Υποτιμάται η ανατρεπτική και επαναστατική διάσταση που έχει σήμερα η διεκδίκηση της Ανεξαρτησίας και της πραγματικής Δημοκρατίας.
Σήμερα στην Ελλάδα μπορεί να σχηματιστεί μια ευρύτατη συμμαχία, με πυρήνα το σύγχρονο και διευρυνόμενο προλεταριάτο του χεριού και του μυαλού και με ισχυρή ενότητα με τα υπό συμπίεση και προλεταριοποίηση μικροαστικά στρώματα. Μια ευρύτατη συμμαχία, χωρίς αστικές προσμείξεις, σε ολοκληρωτική ρήξη με το κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας, που να θέσει πρώτα και κύρια τα ζητήματα της ανεξαρτησίας, της πραγματικής δημοκρατίας, της άλλης πορείας του τόπου και της κοινωνικής επιβίωσης μέσα από την απαλλαγή από τη θηλιά του χρέους και από όλο το αντιδραστικό, αντιλαϊκό και αντεργατικό πλαίσιο.
Αν γίνει αυτό, αν τα πράγματα σπρωχτούν από τις δυνάμεις του κομμουνισμού και της Αριστεράς στην Ελλάδα, μέσα από ένα πλατύ παλλαϊκό μέτωπο, ως το πιο προχωρημένο σήμερα ορατό και εφικτό σημείο του παλλαϊκού ξεσηκωμού, κι αν παράλληλα κάνουμε από τώρα όλη εκείνη την αναγκαία δουλειά υποδομής και ζύμωσης, ακριβώς για να υπάρξει μια σύγχρονη νοηματοδότηση των εννοιών του σοσιαλισμού, του δημόσιου, του συλλογικού, του ταξικού, αν σήμερα περπατήσουμε αυτό το δρόμο, τότε θα είμαστε κοντά, αύριο, μέσα από ένα μεγάλο παρατεταμένο αγώνα και θυσίες, να νικήσουμε και να διώξουμε τη μαύρη αντίδραση της τρόικας και των ντόπιων υπηρετών της, να επιβιώσουμε και να διασώσουμε τη χώρα και τις επόμενες γενιές και να αποκτήσουμε εκείνη τη θέση δύναμης, ώστε, μεθαύριο, να βάλουμε μπροστά, πάλι μέσα από ένα παρατεταμένο αγώνα, το χτίσιμο μιας κοινωνίας της ζωντανής εργασίας του χεριού και του μυαλού.
Συνεπώς, ο εστιασμός στο δίπολο «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ», ως του βασικού κρίκου για να ανοίξουν καινούργιοι δρόμοι στη χώρα μας, για να οικοδομηθεί μια πρόταση σοσιαλιστικής προοπτικής, είναι λαθεμένος, οδηγεί στον οικονομισμό, κυρίως γιατί υποτιμά τον κεντρικό άξονα της ανατροπής: Ανεξαρτησία, πραγματική Δημοκρατία, άλλη πορεία του τόπου, κοινωνική επιβίωση. Αυτό είναι ένα πέμπτο συμπέρασμα.
Το σύνθημα «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ» έχει μια θεμελιώδη προϋπόθεση και εξίσου θεμελιώδη επόμενα βήματα. Η θεμελιώδης προϋπόθεση είναι η ανατροπή μέσα από τον παλλαϊκό ξεσηκωμό του ειδικού καθεστώτος και η ανάδειξη μιας νέας πολιτικής κατάστασης (κάποιας νέας μορφής διακυβέρνησης) που αυτή θα επιβάλει τη στάση πληρωμών. Τα εξίσου θεμελιώδη επόμενα (ή και συνυφασμένα) βήματα είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση, η ολόπλευρη ανασυγκρότηση του τόπου (πολιτιστική, θεσμική), το ξήλωμα του ιμπεριαλισμού από τη χώρα, βαθύτεροι μετασχηματισμοί στην παραγωγική διαδικασία, στην πολιτική λειτουργία αλλά και σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής. Όμως, οι διάφορες δυνάμεις που υποστηρίζουν το σύνθημα, κάθε άλλο παρά έχουν κοινή αντίληψη τόσο για τις προϋποθέσεις του όσο και για τα επόμενα βήματα. Άλλοι υποτιμούν το δημοκρατικό και ανεξαρτησιακό περιεχόμενο της ανατροπής, ενώ δεν αναφέρονται στην παραγωγική ανασυγκρότηση (καθώς τάχα αποπνέει παραγωγικισμό). Μπορεί, άραγε, να πείσεις μαζικά λέγοντας «έξω από το ευρώ» αλλά μη απαντώντας στο «μετά τι;». Άλλοι παραμένουν προσανατολισμένοι στον κοινοβουλευτικό δρόμο, σε μια εκλογική ανατροπή συσχετισμών, ενώ άλλοι συνεχίζουν να εκπροσωπούνται κεντρικά πολιτικά από μια ευρωπαϊστική αντίληψη την ίδια στιγμή που αναγγέλλεται ως κεντρικός πολιτικός κόμβος η έξοδος από το ευρώ. Αυτές οι αντιφατικές πολιτικές προσεγγίσεις οδηγούν το κοινό σύνθημα να μένει ξεκρέμαστο, να μην μπορεί να συγκροτήσει ένα άλλο σχέδιο, πειστικό για το λαό. Αυτό είναι ένα έκτο συμπέρασμα.
Συμπερασματικά, είναι σημαντικά για την Αριστερά τα ζητήματα της στάσης πληρωμών και της εξόδου από το ευρώ και την Ε.Ε., αλλά δεν πρέπει να ταυτίζονται μεταξύ τους, να έχουν διαφορετική διάσταση με κριτήριο τις κύριες αντιθέσεις στη χώρα την κατάσταση στο λαϊκό κίνημα. Το κυριότερο είναι ότι δεν μπορούν να υποκαταστήσουν, να υπερκεράσουν, την αναγκαία κεντρική πολιτική στόχευση απέναντι στο ειδικό καθεστώς που μας επιβάλλεται και τον παλλαϊκό ξεσηκωμό. Από την άποψη αυτή δεν μπορούν να αποτελέσουν τον πυρήνα για ένα στοιχειωδώς συνεκτικό σχέδιο της Αριστεράς.
Χρίστος Καραμάνος
Δρόμος της Αριστεράς
Στις συζητήσεις που γίνονται στην Αριστερά προβάλλεται από ορισμένους σ. η άποψη ότι η στάση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ είναι τα δυο κεντρικά ζητήματα για τη στρατηγική της Αριστεράς. Πιο χαρακτηριστικά απ’ όλους ο σ. Π. Λαφαζάνης λέει: «Αυτά τα δύο θέματα είναι οι κρίκοι πάνω στους οποίους μπορεί να πιαστεί κανείς για να ανοίξει καινούργιους δρόμους στη χώρα μας… Η Αριστερά πρέπει να βγει δυνατά, θαρρετά, ενωμένα και αποφασιστικά και να αναδείξει αυτούς τους δύο κεντρικούς κόμβους, ως τους κρίκους πάνω στους οποίους μπορεί να οικοδομηθεί μια νέα προοδευτική πρόταση σοσιαλιστικής προοπτικής για την Ελλάδα. Η οποία μπορεί να λειτουργήσει ως ντόμινο και για την υπόλοιπη Ευρώπη, για το σύνολο της Ε.Ε.» (από την ομιλία στην εκδήλωση της ιστοσελίδας ISKRA, 24/11/11).
Δεν αμφιβάλλουμε για τη σημασία των δύο αυτών ζητημάτων. Το ζήτημα που πρέπει να διερευνήσουμε, όμως, είναι το πώς συναρθρώνονται σε ένα πρόγραμμα διεξόδου για τη χώρα και το λαό, το αν όντως αποτελούν τους κεντρικούς κόμβους και τους αποφασιστικούς κρίκους για τη δράση της Αριστεράς και πολύ περισσότερο για ένα παλλαϊκό Μέτωπο.
Η συστημική ιδεολογία του ευρωπαϊσμού εμπόδισε ακόμη και τη συζήτηση για τις πραγματικές συνέπειες από τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε. και στο ευρώ. Μια πορεία 30 χρόνων, μια στρατηγική επιλογή του αστισμού ήδη από τη δεκαετία του ’60, ουδέποτε αντιμετωπίστηκε από την Αριστερά με πραγματικά ανταγωνιστικό τρόπο. Παράλληλα, ο ευρωπαϊσμός παραμένει το ισχυρό όπλο του συστήματος, παρά το πλήγμα που έχει δεχθεί στη λαϊκή συνείδηση τον τελευταίο χρόνο, παρά τη βαθιά και εντεινόμενη κρίση στην Ευρωζώνη. Το ζήσαμε αυτό και πρόσφατα: «Θέλετε να μείνει ή να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ;» ήταν το εκβιαστικό δίλημμα-απάντηση στην πρωτοφανή πανελλαδική κινητοποίηση του λαού στις 28 Οκτώβρη.
Σίγουρα χρειάζεται γύρω από το ζήτημα του ευρώ και της Ε.Ε. να γίνει συστηματική δουλειά από μέρους της Αριστεράς και να προβληθεί μέσα στο λαό: τεκμηρίωση, αποκάλυψη των συνεπειών, διερεύνηση με συστηματικό τρόπο του ποιος είναι ο εναλλακτικός δρόμος, ποιες οι αντικειμενικές δυνατότητες, ποια κοινωνικά μπλοκ μπορούν να τον στηρίξουν. Ένα πρώτο συμπέρασμα είναι αυτό. Όμως, αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι η έξοδος από το ευρώ είναι το κεντρικό σύνθημα δράσης ή ένα από τα κεντρικά «συνθήματα δράσης» για το λαϊκό κίνημα. Στις τωρινές συνθήκες μάλλον αποτελεί «ζήτημα ζύμωσης». Συνεπώς, χρειάζεται η Αριστερά να κάνει ουσιαστική δουλειά ετοιμασίας, υποδομής και ζύμωσης. Άμεσα, όχι στο μέλλον. Σε συνδυασμό και με ιεράρχηση σε σχέση με τα άλλα καθήκοντα, δίνοντας φυσικά κύριο βάρος στα ζητήματα της δράσης. Μόνον έτσι μπορεί να γίνει, ώστε σε μια πορεία τα ζητήματα ζύμωσης να συμβάλουν κι αυτά σε μια διαδικασία ανατροπής συσχετισμών, να μετατραπούν σε επόμενη φάση σε ζητήματα μαζικής λαϊκής δράσης. Από εκεί και πέρα υπάρχουν μια σειρά ζητήματα που χρειάζεται να εξετάσουμε.
Η κεντρική στόχευση της Αριστεράς
Η κεντρική στόχευση της Αριστεράς οφείλει να είναι, συνολικά και ενιαία, το ζήτημα της Αντίστασης στο ειδικό καθεστώς που έχει εγκαθιδρυθεί στη χώρα, στο καθεστώς των Μνημονίων και της τρόικας, αυτό που εύστοχα ο λαός χαρακτηρίζει χούντα και νέα κατοχή –σίγουρα εκεί τείνει η κατάσταση. Η ανατροπή αυτού του ειδικού καθεστώτος, το ολοκληρωτικό και συθέμελο γκρέμισμά του μέσα από τον παλλαϊκό ξεσηκωμό, μια νέα αυθεντικά λαϊκή κατάσταση πραγμάτων, η μεταπολίτευση του λαού, οφείλει να αποτελεί την κεντρική στόχευση της Αριστεράς. Η κεντρική πολιτική σημασία, η αμεσότητα –αλλά και το εφικτό– αυτού του στόχου, προκύπτουν άμεσα από τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του λαού, τόσο στις πλατείες όσο και την 28η Οκτωβρίου.
Ο αδύναμος κρίκος του συστήματος στην Ελλάδα είναι αυτό το ίδιο το ειδικό καθεστώς που επιβάλλεται, η χούντα και η «νέα κατοχή». Συνολικά και ενιαία παρμένο αυτό το ειδικό καθεστώς, πρέπει να αποτελέσει την κεντρική στόχευση της Αριστεράς και όχι το σύνθημα «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ». Αυτό είναι ένα δεύτερο συμπέρασμα.
Το να γκρεμιστεί το ειδικό καθεστώς, έχει μια θεμελιώδη προϋπόθεση: την οργάνωση του λαού και παραπέρα την οργάνωση του λαϊκού ξεσηκωμού. Αυτό το κεντρικότατο καθήκον θα όφειλε να αναληφθεί από την Αριστερά. Δυστυχώς, αυτό δεν φαίνεται να γίνεται τουλάχιστον μέχρι στιγμής - άλλοι από συστημισμό άλλοι γιατί φοβούνται ότι ο στόχος δεν είναι αρκούντως αντικαπιταλιστικός.
Τρίτο συμπέρασμα: Είναι μάλλον αυταπάτη ότι αν ρίξουμε ένα σύνθημα, όπως το «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ», ξεμπερδεύουμε και βάζουμε το νερό στ’ αυλάκι. Ο κεντρικός πολιτικός κόμβος δεν είναι αυτός σήμερα, αλλά η οργάνωση του λαού και παραπέρα η οργάνωση του λαϊκού ξεσηκωμού.
Ζύμωση - δράση
Μιλώντας για την τωρινή κατάσταση, το αίτημα για έξοδο από την Ευρωζώνη και συνολική ρήξη με την Ε.Ε. δεν έχει τον ίδιο επείγοντα χαρακτήρα, σαν κατεύθυνση δράσης μέσα στο λαϊκό κίνημα, με τη στάση πληρωμών. Το ζήτημα της στάσης πληρωμών στους τοκογλύφους δανειστές μπορεί γρήγορα να αποτελέσει ένα παλλαϊκό αίτημα. Συνδεδεμένο, μάλιστα, με τη μη αναγνώριση του χρέους ως υποχρέωση του ελληνικού λαού. Το είδαμε αυτό να γίνεται στην Ισλανδία. Αυτό πρέπει να συνοδεύεται, κυρίως σε επίπεδο ζύμωσης, από το «μπορούμε να ζήσουμε και έξω από το ευρώ», έχουμε τις δυνάμεις, το φυσικό πλούτο, το ανθρώπινο δυναμικό, έχουμε γείτονες και άλλες χώρες με τους οποίους μπορούμε να συνεργαστούμε σε ισότιμη βάση, χρειαζόμαστε μόνο νέους, ριζικά διαφορετικούς, πολιτικούς όρους, για να οικοδομήσουμε ένα παραγωγικό μοντέλο που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας, πρώτα και κύρια, σήμερα, στην ανάγκη της επιβίωσής της.
Αυτό, πρακτικά, σημαίνει ότι για το παλλαϊκό μέτωπο, στις τωρινές συνθήκες, το μεν ζήτημα της στάσης πληρωμών αποτελεί βασική κατεύθυνση, η δε έξοδος από την Ευρωζώνη δεν αποτελεί απόλυτη προϋπόθεση. Αυτό είναι ένα τέταρτο συμπέρασμα.
Για τον «άλλο δρόμο»
Ανάγοντας το σύνθημα «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ», ως κύριο περιεχόμενο της ανατροπής, γίνεται ένα ακόμη πιο σοβαρό λάθος από τα προηγούμενα. Χάνεται η κεντρική πολιτική στόχευση, προβάλλεται ένας επιμέρους στόχος σαν κεντρικός και αποκόπτεται από την πολιτική προϋπόθεση της Ανατροπής. Γίνεται, έτσι, το λάθος του οικονομισμού. Υποτιμάται η ανατρεπτική και επαναστατική διάσταση που έχει σήμερα η διεκδίκηση της Ανεξαρτησίας και της πραγματικής Δημοκρατίας.
Σήμερα στην Ελλάδα μπορεί να σχηματιστεί μια ευρύτατη συμμαχία, με πυρήνα το σύγχρονο και διευρυνόμενο προλεταριάτο του χεριού και του μυαλού και με ισχυρή ενότητα με τα υπό συμπίεση και προλεταριοποίηση μικροαστικά στρώματα. Μια ευρύτατη συμμαχία, χωρίς αστικές προσμείξεις, σε ολοκληρωτική ρήξη με το κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας, που να θέσει πρώτα και κύρια τα ζητήματα της ανεξαρτησίας, της πραγματικής δημοκρατίας, της άλλης πορείας του τόπου και της κοινωνικής επιβίωσης μέσα από την απαλλαγή από τη θηλιά του χρέους και από όλο το αντιδραστικό, αντιλαϊκό και αντεργατικό πλαίσιο.
Αν γίνει αυτό, αν τα πράγματα σπρωχτούν από τις δυνάμεις του κομμουνισμού και της Αριστεράς στην Ελλάδα, μέσα από ένα πλατύ παλλαϊκό μέτωπο, ως το πιο προχωρημένο σήμερα ορατό και εφικτό σημείο του παλλαϊκού ξεσηκωμού, κι αν παράλληλα κάνουμε από τώρα όλη εκείνη την αναγκαία δουλειά υποδομής και ζύμωσης, ακριβώς για να υπάρξει μια σύγχρονη νοηματοδότηση των εννοιών του σοσιαλισμού, του δημόσιου, του συλλογικού, του ταξικού, αν σήμερα περπατήσουμε αυτό το δρόμο, τότε θα είμαστε κοντά, αύριο, μέσα από ένα μεγάλο παρατεταμένο αγώνα και θυσίες, να νικήσουμε και να διώξουμε τη μαύρη αντίδραση της τρόικας και των ντόπιων υπηρετών της, να επιβιώσουμε και να διασώσουμε τη χώρα και τις επόμενες γενιές και να αποκτήσουμε εκείνη τη θέση δύναμης, ώστε, μεθαύριο, να βάλουμε μπροστά, πάλι μέσα από ένα παρατεταμένο αγώνα, το χτίσιμο μιας κοινωνίας της ζωντανής εργασίας του χεριού και του μυαλού.
Συνεπώς, ο εστιασμός στο δίπολο «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ», ως του βασικού κρίκου για να ανοίξουν καινούργιοι δρόμοι στη χώρα μας, για να οικοδομηθεί μια πρόταση σοσιαλιστικής προοπτικής, είναι λαθεμένος, οδηγεί στον οικονομισμό, κυρίως γιατί υποτιμά τον κεντρικό άξονα της ανατροπής: Ανεξαρτησία, πραγματική Δημοκρατία, άλλη πορεία του τόπου, κοινωνική επιβίωση. Αυτό είναι ένα πέμπτο συμπέρασμα.
Το σύνθημα «στάση πληρωμών-έξοδος από το ευρώ» έχει μια θεμελιώδη προϋπόθεση και εξίσου θεμελιώδη επόμενα βήματα. Η θεμελιώδης προϋπόθεση είναι η ανατροπή μέσα από τον παλλαϊκό ξεσηκωμό του ειδικού καθεστώτος και η ανάδειξη μιας νέας πολιτικής κατάστασης (κάποιας νέας μορφής διακυβέρνησης) που αυτή θα επιβάλει τη στάση πληρωμών. Τα εξίσου θεμελιώδη επόμενα (ή και συνυφασμένα) βήματα είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση, η ολόπλευρη ανασυγκρότηση του τόπου (πολιτιστική, θεσμική), το ξήλωμα του ιμπεριαλισμού από τη χώρα, βαθύτεροι μετασχηματισμοί στην παραγωγική διαδικασία, στην πολιτική λειτουργία αλλά και σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής. Όμως, οι διάφορες δυνάμεις που υποστηρίζουν το σύνθημα, κάθε άλλο παρά έχουν κοινή αντίληψη τόσο για τις προϋποθέσεις του όσο και για τα επόμενα βήματα. Άλλοι υποτιμούν το δημοκρατικό και ανεξαρτησιακό περιεχόμενο της ανατροπής, ενώ δεν αναφέρονται στην παραγωγική ανασυγκρότηση (καθώς τάχα αποπνέει παραγωγικισμό). Μπορεί, άραγε, να πείσεις μαζικά λέγοντας «έξω από το ευρώ» αλλά μη απαντώντας στο «μετά τι;». Άλλοι παραμένουν προσανατολισμένοι στον κοινοβουλευτικό δρόμο, σε μια εκλογική ανατροπή συσχετισμών, ενώ άλλοι συνεχίζουν να εκπροσωπούνται κεντρικά πολιτικά από μια ευρωπαϊστική αντίληψη την ίδια στιγμή που αναγγέλλεται ως κεντρικός πολιτικός κόμβος η έξοδος από το ευρώ. Αυτές οι αντιφατικές πολιτικές προσεγγίσεις οδηγούν το κοινό σύνθημα να μένει ξεκρέμαστο, να μην μπορεί να συγκροτήσει ένα άλλο σχέδιο, πειστικό για το λαό. Αυτό είναι ένα έκτο συμπέρασμα.
Συμπερασματικά, είναι σημαντικά για την Αριστερά τα ζητήματα της στάσης πληρωμών και της εξόδου από το ευρώ και την Ε.Ε., αλλά δεν πρέπει να ταυτίζονται μεταξύ τους, να έχουν διαφορετική διάσταση με κριτήριο τις κύριες αντιθέσεις στη χώρα την κατάσταση στο λαϊκό κίνημα. Το κυριότερο είναι ότι δεν μπορούν να υποκαταστήσουν, να υπερκεράσουν, την αναγκαία κεντρική πολιτική στόχευση απέναντι στο ειδικό καθεστώς που μας επιβάλλεται και τον παλλαϊκό ξεσηκωμό. Από την άποψη αυτή δεν μπορούν να αποτελέσουν τον πυρήνα για ένα στοιχειωδώς συνεκτικό σχέδιο της Αριστεράς.
Χρίστος Καραμάνος
Δρόμος της Αριστεράς
10/12/11
Δρόμος της Αριστεράς-αρ.φύλλου 93
Διαβάστε-Διαδώστε τον Δρόμο του Σαββάτου 10/12
Ευρωπαϊκός ολοκληρωτισμός
Με λαθροχειρίες προωθούν το σύμφωνο δημοσιονομικής υποδούλωσης
Σε αυτό το φύλλο: Η ελληνική έκδοση του Φύλλου 5
του The Occupied Wall Street Journal
- Ο αγώνας των χαλυβουργών, αγώνας όλης της κοινωνίας. Γράφουν η Μαίρη Ευθυμιάτου και ο Νίκος Ταυρής
- Συνέντευξη με την Τούριντ Τόμασεν, πρόεδρο του Κόκκινου Κόμματος Νορβηγίας, Κάθε λαός να αποφασίζει ο ίδιος για το τι θα γίνεται στη χώρα του
- «Δημοσιονομικό σύμφωνο» εθελοδουλίας, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
- Παπαδήμος αλά ΓΑΠ: Τα πρόσωπα αλλάζουν, αλλά η κατοχή, κατοχή, του Δημήτρη Υφαντή
- Ιστορικές και πολιτικές επισημάνσεις μετά την πτώση του Μπερλουσκόνι, του Κοστάντσο Πρέβε
- Μέθοδοι νύχτας και παρακράτους: Συνδικαλισμός υπό διωγμό με ξύλο, συλλήψεις και τραμπουκισμούς, του Γιώργου Κατερίνη
- Η θηλιά του σκληρού νομίσματος: Τι δείχνουν τα παραδείγματα Ισλανδίας και Λετονίας, της Αλίκης Βεγίρη
- Πρώτη νίκη για τον Μουμία: Αποφεύγει την εκτέλεση μετά από 30 χρόνια αγώνα
- Η «στάση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ» είναι οι σημαντικοί κρίκοι; Κρίσιμα ζητήματα για τη δράση της Αριστεράς και το στόχο του παλλαϊκού Μετώπου, του Χρίστου Καραμάνου
- Ένας «Κόκκινος γάτος στις σύγχρονες πολιτείες», διδάσκει Μπρεχτ – Ο Τάσος Γκρους μιλά στον Κώστα Στοφόρο για τη νέα δουλειά του
Μαζί με τον Δρόμο του Σαββάτου: Εκπτωτικό κουπόνι για την παράσταση «Ο Επιθεωρητής», του Νικολάι Γκογκόλ. Ισχύει μόνο για το Σάββατο 10 Δεκεμβρίου, ώρα έναρξης: 21:00.
Στον Δρόμο του Σαββάτου, 17 Δεκέμβρη, μη χάσετε το 8σέλιδο αφιέρωμα με γνώμες και αναλύσεις για την πορεία της Ελλάδας από την ΕΟΚ μέχρι την ΟΝΕ.
ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΥΛΗ
editorial
30 χρόνια ΕΟΚ-Ε.Ε. – 10 χρόνια ευρώ: Ένας απολογισμός που πρέπει να γίνει
ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ:
Ο αγώνας των χαλυβουργών, αγώνας όλης της κοινωνίας: Απεργία και κίνημα αλληλεγγύης απ’ το μέλλον, της Μαίρης Ευθυμιάτου
«Καθένας ένας κρίκος και όλοι μαζί μια αλυσίδα» Η αισιοδοξία και η αλληλεγγύη χρωματίζουν την απεργία της Χαλυβουργίας, ρεπορτάζ: Νίκος Ταυρής
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Παπαδήμος αλά ΓΑΠ: Τα πρόσωπα αλλάζουν, αλλά η κατοχή, κατοχή, του Δημήτρη Υφαντή
Γνώμη: Θα την αλλάξουμε τη ζωή! του Μιχάλη Σιάχου
«Δημοσιονομικό σύμφωνο» εθελοδουλίας, του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
Scripta Manent, Ανθολόγος: Λουκάς Αξελός
Τομ Νάιρν: Εθνικισμός: Ο σύγχρονος Ιανός
Αθήνα-Σκόπια: Ποιο είναι το κράτος και ποιος το κρατίδιο; Η εθνική κρίση στα χνάρια της οικονομικής, του Γιάννη Τσούτσια
Αναλώσιμοι κι εθελόδουλοι: Πόσο φαιδρός μπορεί να αισθάνεται ένας πολιτικός στην Ελλάδα του 2011; του Χρήστου Πραμαντιώτη
Η «στάση πληρωμών και η έξοδος από το ευρώ» είναι οι σημαντικοί κρίκοι; Κρίσιμα ζητήματα για τη δράση της Αριστεράς και το στόχο του παλλαϊκού Μετώπου, του Χρίστου Καραμάνου
Στους Γερμανούς παραδίδει την Πελοπόννησο ο Τατούλης, του Δημήτρη Κοδέλα
ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Με επιτυχία ολοκληρώθηκε το 1ο Συνέδριο του Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών: Σήμερα, μοναδική λύση η αντίσταση, του Νίκου Νούλα
Διπλή ταρίφα: Αν δεν τα βρείτε, ψήφος γιοκ…
Οι ελάχιστες θέσεις για ένα Μέτωπο του «ναι»: Το επόμενο σαββατοκύριακο η Πανελλαδική Συνάντηση του ΜΑΑ
Επί τάπητος οι… συνεργασίες του ΣΥΡΙΖΑ με ανακοινώσεις: Φόβοι για αναβίωση τραυματικών εμπειριών του πρόσφατου παρελθόντος
Ανοιχτή επιστολή από τη Θεσσαλονίκη προς τη γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ: Κάθετα αντίθετοι στο σενάριο της «μεγάλης κεντροαριστεράς»
ΔΙΕΘΝΗ
Η θηλιά του σκληρού νομίσματος: Τι δείχνουν τα παραδείγματα Ισλανδίας και Λετονίας, της Αλίκης Βεγίρη
Γυρίζει: Αφγανιστάν – Οι γνωστοί, αδίστακτοι Αμερικανοί
Συμβούλιο Συνεργασίας του Περσικού Κόλπου: Μια παλιά αντιδραστική δομή σε νέο ρόλο
Ιντιφάντα: Ανοικτή επιστολή προς τον δήμαρχο Βόλου
Τούριντ Τόμασεν, πρόεδρος Κόκκινου Κόμματος Νορβηγίας: Κάθε λαός να αποφασίζει ο ίδιος για το τι θα γίνεται στη χώρα του. Συνέντευξη στον Ερρίκο Φινάλη
Πρώτη νίκη για τον Μουμία: Αποφεύγει την εκτέλεση μετά από 30 χρόνια αγώνα
Η ελληνική έκδοση του Φύλλου 5 του The Occupied Wall Street Journal
Μια υπέρτατη αγάπη, του Cornel West
Ανοίγοντας δρόμους, Του Michael Levitin και του JED BRANDT
Λένε ότι είμαστε ονειροπαρμένοι, των Σλάβοϊ Ζίζεκ και Λίμπερτι Σκουέρ
Ένας άλλος αμερικάνικος δρόμος, της Barbara Kingsolver
Ηνωμένες Πολιτείες της Κατάληψης, Ρεπορτάζ: Jon Chisum, John Dennehy, Brad Edmondson, Ruth Fowler, Charlie Lockwood, Joanie Masters, Keesha Renna, Kevin Schiesser, Jenna Spitz, David Swanson, Joann Wypijewski
Γιατί αγωνιζόμαστε, του Matt Taibbi
Editorial: Είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι
Φτωχοί και πλούσιοι, του Tavis Smiley
Η ιδιωτικοποίηση του ελέγχου, της Jennifer Sacks
Ο πόλεμος έρχεται στο σπίτι, του Pham Binh
Οι φόροι που δεν πληρώνουν οι επιχειρήσει, του Chris «99%»
Η παγίδα των πανεπιστημιακών δανείων, της Anna Lekas Miller
Οικογενειακός προγραμματισμός: Προνόμιο, όχι δικαίωμα, της Anna Lekas Miller
Πέντε πράγματα που μπορείς να κάνεις
ΕΡΓΑΣΙΑ
Της ΕΣΗΕΠΗΝ τα καμώματα τα βλέπει Η Ημέρα και γελά: Μια περίεργη παράλειψη σωματείου απεμπολεί δικαιώματα εργαζομένων, του Μιχάλη Σιάχου
Εκλογές στους εκπαιδευτικούς ξένων γλωσσών: Μαζικό κάλεσμα απευθύνει η Ενωτική Πρωτοβουλία
Χωρίς το ΙΓΜΕ ο ορυκτός πλούτος ξεπουλιέται: Μια ιστορία 60 χρόνων διαλύεται για χάρη των… επενδύσεων, του Γιώργου Κατερίνη
Μέθοδοι νύχτας και παρακράτους: Συνδικαλισμός υπό διωγμό με ξύλο, συλλήψεις και τραμπουκισμούς, του Γιώργου Κατερίνη
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Χουντικοί ύμνοι στην Σχολή Ευελπίδων, του Λεωνίδα Σακλαμπάνη
Ιδιώτες στα σκουπίδια με τις ευλογίες της κυβέρνησης, της Κατερίνας Καραβία
Επικοινωνία: Η δικαιοσύνη του καφετζή, του Μάριου Διονέλλη
Απεργία πείνας στα κρατητήρια της Αλικαρνασσού
Media-λογώντας: Στην αναμπουμπούλα χαίρονται οι mediάρχες, της Ματίνας Παπαχριστούδη
Τριήμερο για την εναλλακτική οικονομία: Στις 16-17-18 Δεκεμβρίου στην Ιεράπετρα
Η άλλη Θεσσαλονίκη
Ετοιμάζονται για τα εργοστάσια καύσης, της Δέσποινας Ιωαννίδου
Η Πολιτική Προστασία και η συμφορά του Μνημονίου, του Γιώργου Θεοδωρόπουλου
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Με κόντρα τον καιρό: Η Μπαλάντα των νεκροζώντανων, της Σοφίας Κολοτούρου
Ένας «Κόκκινος γάτος στις σύγχρονες πολιτείες», διδάσκει Μπρεχτ – Ο Τάσος Γκρους μιλά στον Κώστα Στοφόρο για τη νέα δουλειά του
Ηθοποιών καμώματα…«Η ζωή στο θέατρο» του Ντέιβιντ Μάμετ, της Χριστίνας Ανδρέου
Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο της Νάντιας Βαλαβάνη από τις εκδόσεις Ταξιδευτής: Ψωμί και τριαντάφυλλα - Θέματα τέχνης και πολιτικής
Κισμέτ, της Μαρίας Πετρίτση
Ηρόστρατος: Πολιτισμός & βαρβαρότητα
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
Μια κοινωνική, πολιτική και εθνική πόλωση που φτάνει πλέον στα άκρα, του Ανέστη Ταρπάγκου, μέλος του Πανελλαδικού συντονιστικού του ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης
ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΙΔΕΩΝ του Στέλιου Ελληνιάδη
ΜΕΡΟΣ Α’: Ιστορικές και πολιτικές επισημάνσεις μετά την πτώση του Μπερλουσκόνι, του Κοστάντσο Πρέβε, ιταλού φιλόσοφου και συγγραφέα
Εναλλάξ του ΚΙΜΠΙ
Το ΠΑΣΟΚ ως όπλο μαζικής καταστροφής
Όσα θάφτηκαν
Οι προτιμήσεις του κ. Παπουτσή
Εν τέλει
Είμαι ευπαθές χέλι… Του Γιώργου Θεοδωρόπουλου
Σκιτσάρουν ο Πέτρος Ζερβός και ο Latuff
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)