Το αραβικό καλοκαίρι διαδέχθηκε την άνοιξη

Η ορμή της αραβικής άνοιξης δεν βάλτωσε στη λιβυκή άμμο μαζί με τις υποσχέσεις για έναν σύντομο πόλεμο, οι οποίες είχαν δοθεί στη γαλλική κοινή γνώμη. Εκεί ο συνασπισμός διαλύεται σιγά-σιγά, με τον Αμερικανό επικεφαλής του επιτελείου να παραδέχεται την αποτυχία, την Ιταλία να αποσύρει ένα αεροπλανοφόρο, ύστερα τη Νορβηγία να κάνει το ίδιο με τα καταδιωκτικά βομβαρδιστικά της. Στο στρατόπεδο των φίλων του Μπερνάρ Ανρί Λεβί, οι στρατηγοί που έχουν προσχωρήσει σε αυτό αλληλοπυροβολούνται σε ένα σταυροδρόμι και η Βεγγάζη βοά από φήμες για προδοσίες. Το τίμημα γίνεται βαρύτερο για τους αμάχους και επίσης και για τη Γαλλία, που ρίχνει σε αυτόν τον βρόμικο πόλεμο καθημερινά 1,2 εκατομμύρια ευρώ την ημέρα. Αντιθέτως, οι επαναστάσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο δεν έχουν κλείσει, προς μεγάλη απογοήτευση των φίλων των Μπεν Αλί και του Επιτελείου στο Κάιρο που, με τις αμερικανικές ευλογίες, ευνοεί ανοικτά ισλαμιστικές αντιδράσεις. Καλύτερα οι ισλαμιστές παρά οι δημοκράτες και οι συνδικαλιστές, πιστεύει η ολιγαρχία. Αλλά τα κινήματα αυτά έχουν στο επίκεντρό τους την εξέγερση κατά των ολοφάνερων ανισοτήτων των εισοδημάτων, την άρνηση της παγκόσμιας οικονομικής τάξης που λεηλατεί τις χώρες τους και υποβάλλει τους λαούς στον νόμο της ζούγκλας των χρηματοπιστωτικών αρπακτικών.
Ενώ, στην πόλη Χάμα, τα άρματα του καθεστώτος Άσαντ επιχειρούν εκ νέου να συνθλίψουν ένα σύνθετο κίνημα, ο ιός έπληξε μια χώρα που εθεωρείτο η πιο κλειστή έναντι των κινημάτων που συγκλόνιζαν τους γείτονές της. Η ισραηλινή νεολαία ορθώθηκε κατά των κοινωνικών αδικιών, της έλλειψης στέγης κυρίως, και βρέθηκε στο ίδιο μήκος κύματος με την αυξανόμενη δυσαρέσκεια του πληθυσμού. Στο εξής έχουν τη στήριξη του μεγάλου συνδικάτου Ισταντρούτ, που πρόσκειται στο Εργατικό Κόμμα. Η πολεμική οικονομία, την οποία έχουν επιβάλει τα διαδοχικά καθεστώτα, πνίγει την προοπτική της ευημερίας, ενώ μια αρπακτική οικονομία διατρέχει υπογείως την κοινωνία. Οι 100.000 διαδηλωτές στο Τελ Αβίβ, την Ιερουσαλήμ ή τη Χάιφα κατήγγειλαν, το Σάββατο, τα βιομηχανικά καρτέλ, που οργανώνονται έτσι ώστε να διογκώνουν τις τιμές στην κατανάλωση και να βάζουν στις τσέπες τους μεγάλα κέρδη. «Πρέπει να καταλάβουμε ότι τα βασικά μας προβλήματα σχετίζονται με την κοινωνική ασφάλεια», αναγκάστηκε να παραδεχθεί ο αναπληρωτής πρωθυπουργός, Σιλβάν Σαλόμ. Η αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους στα δίκαια σύνορα είναι πλέον αναγκαία για το Ισραήλ. Το τείχος που περικλείει τα παλαιστινιακά εδάφη, κλείνει επίσης και την άλλη πλευρά…
Οι βορβορώδεις κουβέντες ενός Ζαν Μαρί Λεπέν κατά της μετανάστευσης, την οποία συνδυάζει με κατάληψη, είναι βέβαια αφόρητες μετά από τη σφαγή στη Νορβηγία. Φαίνονται πλέον να είναι ό,τι είναι στην πραγματικότητα - η άσχημη εκδήλωση του μίσους, μια απόπειρα αναζωπύρωσης ενός πολέμου των πολιτισμών που η αραβική άνοιξη έθεσε εκτός εποχής. Οι διαδηλώσεις στο Όσλο και η εντυπωσιακή αλληλεγγύη που επέδειξαν οι κάτοικοι της χώρας, ανεξαρτήτως καταγωγής τους, έδειξαν ότι ο δολοφόνος απέτυχε και ότι οι ιδιοκτήτες, πατέρας και κόρη, του οίκου του Εθνικού Μετώπου δεν θα αλιεύσουν τίποτε που να εξυπηρετεί τον σκοπό τους. Η λαϊκή δεξιά, που χρησιμεύει ως υπηρέτης του κυβερνητικού UMP, κάνει ό,τι μπορεί για να φέρει σε πέρας την αποστολή που της ανέθεσε ο Νικολά Σαρκοζί, όμως δεν τα καταφέρνει: η ακροδεξιά έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά της ωσότου ενταχθεί για τα καλά στη γαλλική κοινωνία.
Οι κοινωνικές και δημοκρατικές διεκδικήσεις στο Κάιρο ή την Τύνιδα ρίχνουν, αντιθέτως, γέφυρες προς όλους τους Αγανακτισμένους της Ευρώπης, της Γαλλίας και της Ισπανίας. Ενώνουν την αλληλεγγύη που έμοιαζε να είχε εξαλειφθεί εδώ και δύο δεκαετίες. Αυτή η αλληλεγγύη θα έχει βέβαια την τιμητική της στη Γιορτή της "Ουμανιτέ" και κυρίως στις 16 Σεπτεμβρίου, στη διάρκεια μιας βραδιάς στην Agora.

"Το διαδίκτυο θα παύσει να φιλοξενεί κουκουλοφόρους"

Η φράση ανήκει στον Μιλιτιάδη Παπαϊωάννου, υπουργό Δικαιοσύνης, ο οποίος κατά την ενημέρωση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής προανήγγειλε νομοσχέδιο που θα φορά τα blogs. Συγκεκριμένα τα νομοθετικά μέτρα θα αφορούν την ταυτοποίηση των διαχειριστών στα ελληνικά ιστολόγια, καθώς και την άρση του απορρήτου των επικοινωνιών για περισσότερα εγκλήματα απ' όσα επιτρέπει ο νόμος σήμερα.
"Το Διαδίκτυο πρέπει να πάψει να φιλοξενεί κουκουλοφόρους", χωρίς όμως να αμφισβητείται η ελευθερία του λόγου και της γνώμης ο υπουργός ενώ είπε ότι θα περιμένει τώρα τις προτάσεις της νέας νομοθετικής επιτροπής, που θα συγκροτηθεί υπό την προεδρία του αντιπροέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, κ. Α. Ράντου. Τέλος ανέφερε ότι υπέρ της θέσης ότι το απόρρητο των επικοινωνιών δεν ισχύει για τις διαδικτυακές αναρτήσεις έχει ταχθεί επανειλημμένα και ο Άρειος Πάγος σύμφωνα με τις γνωμοδοτήσεις του οποίου οι Αρχές πρέπει να μπορούν να ζητούν από τους παρόχους τα στοιχεία χρηστών που κατηγορούνται για αξιόποινες πράξεις χωρίς να ζητούν άδεια από την Αρχή Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών.

Περισσότερη καταστολή υπόσχεται η χουντική κυβέρνηση

Η αναμονή για έξαρση των κοινωνικών αντιδράσεων με αφορμή τα αντιλαϊκά μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση οδηγούν στη λήψη νέων μέτρων καταστολής όπως είχε προαναγγελθεί και όπως αποτυπώθηκε πριν από λίγο στην επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής. Σύμφωνα λοιπόν με τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη Χρήστο Παπουτσή, ο οποίος ενημέρωσε σχετικά τα μέλη της επιτροπής στο πλαίσιο της συζήτησης που διεξάγεται για την αντιμετώπιση του φαινομένου της πολιτικής κυρίως βίας, ότι υποχρεώνει το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας να εξετάσει όλες τις υπάρχουσες εναλλακτικές λύσεις για την χρησιμοποίηση των καταλληλότερων μέσων ελέγχου της βίας με τους λιγότερους κινδύνους για την ακεραιότητα των πολιτών και ανακοίνωσε πως "σε αυτό το πλαίσιο θα εξεταστούν όλες οι ιδέες που έχουν διατυπωθεί στο δημόσιο διάλογο, αλλά και στο πλαίσιο της Επιτροπής κατά τις προηγούμενες συνεδριάσεις, αυτές οι οποίες αφορούσαν στον προβληματισμό των συναδέλφων βουλευτών σχετικά με τη χρήση των δακρυγόνων, του νερού, των πλαστικών σφαιρών, ή οποιωνδήποτε άλλων μέσων"
Επίσης, η ΕΛ.ΑΣ αποκτά και "κινητό ηλεκτρονικό μάτι" καθώς θα τοποθετηθούν κάμερες σε αστυνομικά οχήματα και μηχανές που θα βιντεοσκοπούν τις αστυνομικές παρεμβάσεις αλλά θα ελέγχονται και οι αυθαιρεσίες των "ευέξαπτων" αστυνομικών οργάνων…Όσον αφορά το τελευταίο, ο κ. Παουτσής εξήγησε πως μελετά και τη δημιουργία ενός μηχανισμού ψυχολογικής στήριξης των ενστόλων, που είναι συχνά εκτεθειμένοι σε άσκηση βίας κατά την άσκηση των καθηκόντων τους ή εμπλέκονται σε ιδιαίτερα βίαιες συγκρούσεις με πολίτες, ή κάνουν χρήση πυροβόλου όπλου.
Ο Υπουργός δικαιοσύνης Μ. Παπαϊωάννου επιπλέον, αναφέροντας ότι δεν θα επιτρέπεται σε μικροομάδες να νεκρώνουν πλέον το κέντρο της Αθήνας και ξεκαθαρίζοντας ότι δεν πιστεύει στα ιδιώνυμα, δήλωσε συγκεκριμένα: "Δεν έχουμε πρόθεση να παρεμποδίσουμε οποιαδήποτε διαμαρτυρία των πολιτών. Πρέπει, όμως, σύντομα να πάρουμε αποφάσεις για τα εκτεταμένα φαινόμενα βίας", ανακοινώνοντας, τέλος, τα εξής:
- Λειτουργεί νομοπαρασκευαστική επιτροπή για την αναμόρφωση του ποινικού κώδικα
- Θα αξιοποιηθούν οι κάμερες για τον εντοπισμό εγκλημάτων, κυρίως εκεί που υπάρχουν αποδεικτικές δυσχέρειες. Ήδη λειτουργεί νομοπαρασκευαστική επιτροπή υπό τον επίτιμο πρόεδρο του ΣτΕ Χρήστο Γεραρή.
- Το διαδίκτυο πρέπει να πάψει να φιλοξενεί κουκουλοφόρους και γι΄ αυτό συγκροτείται άμεσα νομοπαρασκευαστική επιτροπή με επικεφαλής τον αντιπρόεδρο του ΣτΕ Αθανάσιο Ράντο προκειμένου να αντιμετωπιστεί το έγκλημα στο διαδίκτυο, χωρίς να αμφισβητείται η ελευθερία του λόγου και της γνώμης. Πρέπει όμως να διευρυνθούν τα αδικήματα που θα επιτρέπουν την άρση του απορρήτου των επικοινωνιών.
- Θα καταργηθεί το χουντικό διάταγμα που δήθεν ρυθμίζει το ατομικό δικαίωμα των δημοσίων συγκεντρώσεων. Υπάρχει ώριμο σχέδιο νόμου το οποίο τίθεται σε διαβούλευση το αμέσως επόμενο διάστημα και που έχει δύο βασικούς άξονες: Ο πρώτος θα εξασφαλίζει κάθε δυνατή διευκόλυνση για την άσκηση του δικαιώματος του λαού να διαμαρτύρεται και να αμφισβητεί την κυβέρνηση του. Ο δεύτερος όμως δεν θα επιτρέπει σε διάφορες μικροομάδες να νεκρώνουν το κέντρο της πόλης.
- Η πολιτική βία τροφοδοτείται από ορισμένες εκπομπές στα ΜΜΕ και άμεσα ξεκινά διάλογος με όλους τους συντελεστές των ΜΜΕ για το θέμα αυτό και τον επαναπροσδιορισμό του ΕΣΡ.

Εκκένωσαν την πλατεία Puerta de Sol

Τα καμώματα της δημοτικής αρχής Καμίνης φαίνεται ότι ζήλεψαν οι αρχές της Ισπανίας που χθες το πρωί έδωσαν εντολή στην αστυνομία να εκκενώσει την πλατεία Prado και Puerta de Sol καταστρέφοντας ότι υπήρχε. Οι περίπου 300 ασυνομικοί που κατέλαβαν την πλατεία για να εκδιώξουν τους παρευρισκόμενους διέλυσαν τις μόνιμες εγκαταστάσεις του κέντρου πληροφόρησης, τις σκηνές και τα έργα τέχνης τα οποία αντιμετωπίστηκαν ως σκουπίδια. Ταυτόχρονα οι αστυνομικοί απέκλεισαν όλα τα σημεία πρόσβασης με αποτέλεσμα το κάλεσμα για ανακατάληψη της πλατείας στις 20:00 να βρει την πλατεία αποκλεισμένη. Στα πέριξ της πλατείας είχαν συγκεντρωθεί εκατοντάδες διαδηλωτές οι οποίοι φώναζαν συνθήματα υποστηρίζοντας ότι η εκκένωση εκτελέστηκε λόγω της επικείμενης επίσκεψης του παπά στην Ισπανία από τις 18-21 Αυγούστου. Οι αγανακτισμένοι φώναζαν «Αυτή η πλατεία μας ανήκει», «Ντροπή», «Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος». Στη συνέχεια οι αγανακτισμένοι έκαναν πορεία προς την την Plaza Cibeles για την οργάνωση της ανακατάληψης της πλατείας Sol.

Ο Νίκος ήταν αετός

Με μια μικρή καθυστέρηση λόγω προβλημάτων δικτύου, ένα πολύ μικρό αφιέρωμα στον ιστορικό ηγέτη του ΚΚΕ που σαν τέτοιες μέρες τον Αύγουστο του 1973, έφυγε από το «παγωμένο πηγάδι του Σουργκούτ» της Σιβηρίας με τον μόνο τρόπο που ήταν δυνατός. Νεκρός πλέον, είχε αποδράσει για μία ακόμη φορά από τους εξωτερικούς καταναγκασμούς, αλλά όχι και από τις καρδιές μιας μεγάλης μερίδας των ελλήνων κομμουνιστών που επί 25 ολόκληρα χρόνια καθοδήγησε.
Για τον θάνατο του, πολλά λέγονται ακόμη και σήμερα. Αυτοκτόνησε; Τον «αυτοκτόνησαν»; Μέχρι τώρα κανείς δεν μπόρεσε να αποδείξει θετικά καμμία από τις δύο εκδοχές.

Το σίγουρο είναι πως πρόκειται για την μεγαλύτερη ελληνική προσωπικότητα της εποχής του, και όχι μόνο όσον αφορά την αριστερά.
Καθοδήγησε το ΚΚΕ στις μεγαλύτερες στιγμές τις ιστορίας του, από τότε που φρόντισε για την ανασυγκρότηση του μετά την «δίχως αρχές φραξιονιστική πάλη» μέχρι το σάλπισμα της εθνικής αντίστασης από τα μπουντρούμια της Κέρκυρας, που δεν τον λύγισαν όπως λέει και το τραγούδι, μέχρι την έφοδο στους ουρανούς πάνω στα βουνά του Γράμμου το ’46-’49, αλλά και μετά την ήττα στην εκ νέου ανασυγκρότηση μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες που θα μπορούσαν να υπάρξουν, μέσα στο ελληνικό μετεμφυλιακό κράτος.
Η καθοδήγηση του, σε αυτούς τους ακραίους καιρούς έδωσε δείγματα πολιτικής ιδιοφυίας αλλά και κάποιες μελανές (αλλά πολύ μελανές) στιγμές, απότοκο της εποχής εκείνης που έδρασε.
Επι μέρους πολιτικός απολογισμός δεν θα μπορούσε να γίνει σε αυτόν τον περιορισμένο χώρο ενός άρθρου, αλλά πιστεύω πως στην  συγκεκριμένη περίπτωση, και βλέποντας από την ασφάλεια του χρόνου την πορεία του έλληνα κομμουνιστή ηγέτη, θα ταίριαζαν τα λόγια του Λένιν για την Ρόζα:
«Καμιά φορά οι αετοί πετούν και χαμηλά», τα κοτόπουλα ποτέ δεν φτάνουν στα ουράνια.
Και ο Νίκος ήταν αετός!

Βιογραφία 
(με μικρές αλλαγές από wikipedia)

Γεννήθηκε στις 27 Απριλίου του 1903 στην Αδριανούπολη της Ανατολικής Θράκης. Ο πατέρας του εργαζόταν στο Οθωμανικό Μονοπώλιο Καπνού κι έτσι αναγκαζόταν να μετακομίζει σε πολλές διαφορετικές πόλεις της Αυτοκρατορίας με την οικογένειά του. Πήγε Δημοτικό στα Σκόπια και το τέλειωσε στη Νικομήδεια, ενώ αποφοίτησε από το Γυμνάσιο της Αδριανούπολης. Από τα 15 του χρόνια αναγκάστηκε να δουλέψει στο λιμάνι της Κωνσταντινούπολης, όπου εντάχθηκε στη σοσιαλιστική Διεθνή Πανεργατική Ένωση, που αποτελούνταν κυρίως από Έλληνες, αν και η πρώτη επαφή του με τη σοσιαλιστική ιδεολογία έγινε στη Νικομήδεια.
Επηρεασμένος απ' την Οκτωβριανή Επανάσταση, ταξίδεψε στη Σοβιετική Ρωσία και το 1921 έγινε μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας, ενώ ένα χρόνο μετά, το 1922, γίνεται μέλος και του Κόμματος των Μπολσεβίκων. Το 1923-24 σπούδασε στο νεοϊδρυμένο τότε ΚΟΥΤΒ, το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής· στα ρωσικά Коммунистический университет трудящихся Востока ή КУТВ).
Το 1924 εγκαθίσταται στην Ελλάδα και αναλαμβάνει καθοδηγητική δουλειά στην Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας, την ΟΚΝΕ. Δουλεύει σε συνθήκες παρανομίας και διώξεων στο Βόλο, την Αθήνα, τον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη. Συλλαμβάνεται και καταφέρνει να αποδράσει συνολικά έξι φορές. Το 1926 εντάσσεται στον καθοδηγητικό μηχανισμό του ΚΚΕ και καταδιωκόμενος και πάλι, φεύγει το 1929 στη Σοβιετική Ένωση, όπου σπουδάζει στην Ανώτατη Κομματική Σχολή της Μόσχας.
Από τη Μόσχα επιστρέφει το 1931, όταν μετά την καταστατικά νόμιμη Έκκληση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που δημοσιεύτηκε στο "Ριζοσπάστη" στις 2 και 3 Νοέμβρη 1931 εκλέγεται νέα ηγεσία, και ο ίδιος αναλαμβάνει την καθοδήγηση του ΚΚΕ. Το 1934 εκλέγεται γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Συνέβαλε στην αναδιοργάνωση του κόμματος και τη μαζικοποίησή του, σε μια περίοδο ανάπτυξης εργατικών και άλλων κοινωνικών αγώνων και κρίσης του καθεστώτος.
Το 1936, ένα μήνα μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του Μεταξά φυλακίστηκε και έμεινε στην απομόνωση μέχρι το 1941. Με την εισβολή των Ιταλών, το 1940, δημοσιεύεται γράμμα του προς τους Έλληνες κομμουνιστές, με το οποίο καλούνται να αντισταθούν, υπερασπιζόμενοι την εθνική ανεξαρτησία. Ακολούθησαν δυο ακόμη γράμματα, τους επόμενους μήνες, στα οποία εκφράζει την αντίθεσή του στη συνέχιση του πολέμου, μετά την εκδίωξη των εισβολέων. Η δικτατορία απέφυγε τη δημοσίευσή τους. Με την εισβολή των χιτλερικών στρατευμάτων, ο Ζαχαριάδης μεταφέρεται από τη Γκεστάπο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου, όπου έμεινε κρατούμενος ως το 1945.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, στις 30 Μαΐου του 1945 ανέλαβε και πάλι την ηγεσία Γ.Γ. του ΚΚΕ, σε μια δύσκολη περίοδο παραμερίζοντας τον μέχρι τότε αντικαταστάτη του Σιάντο. Το κόμμα ήταν μια μεγάλη πολιτική δύναμη, ως αποτέλεσμα του ρόλου του στην Εθνική Αντίσταση, αλλά είχε προχωρήσει ήδη στην υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, που εκτός από τη διάλυση του ΕΛΑΣ, έδινε τη δυνατότητα διώξεων σε βάρος του κόσμου της Αριστεράς.
Αποτέλεσμα της έντασης των διώξεων δημοκρατών πολιτών ήταν η έναρξη του δεύτερου εθνικοαπελευθρωτικού αγώνα το 1946. Μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας, το 1949, ο Ζαχαριάδης εγκαθίσταται ως πολιτικός πρόσφυγας στο Βουκουρέστι, όπου μεταφέρθηκε η έδρα του παράνομου ΚΚΕ.
Το 1956, ως αποτέλεσμα της «αποσταλινοποίησης», μετά από αντικαταστατική παρέμβαση του Σοβιετικού και άλλων Κομμουνιστικών και Εργατικών κομμάτων της Ανατολικής Ευρώπης στην [[6η «Πλατιά» Ολομέλεια της ΚΕ και της ΚΕ του ΚΚΕ, καθαιρείται από την ηγεσία του ΚΚΕ ως "σεχταριστής" παρότι μόλις τρεις εβδομάδες προηγουμένως η Αριστερά είχε κοινή κάθοδο στις εκλογές του 1956 με το Κέντρο. Ακολουθούν οι διαγραφές της πλειοψηφίας των μελών του Κόμματος και του ίδιου του Ζαχαριάδη την επόμενη χρονιά, στην 7η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, με την προσθήκη της κατηγορίας του "υπόπτου προδοσίας".
Εξορίστηκε αρχικά στο στο Μποροβίτσι, της ΕΣΣΔ, κοντά στο Νόβγκοροντ όπου μέχρι το 1962 εργάστηκε σε δασική επιχείρηση, συνεχίζοντας την πολιτική του δραστηριότητα και τις επαφές με τα διαγραμμένα μέλη του ΚΚΕ. Τότε ζητάει από την Ελληνική Πρεσβεία στη Μόσχα να γυρίσει στην Ελλάδα για να αναλάβει την ευθύνη της πολιτικής του ΚΚΕ κατά τον εμφύλιο πόλεμο, αλλά εκτοπίζεται στο Σουργκούτ. Ο Αχιλέας Παπαϊωάννου, σημαίνον στέλεχος τότε των διαγραμμένων Κομματικών Οργανώσεων που συλλήβδην διαγράφτηκαν με την 6η Ολομέλεια, αναφέρει ότι μεσολάβησε και εξορία του στη Γιακουτία, κοντά στο Βερίγγειο Πορθμό, δίπλα στο Βόρειο Πόλο.
Στο Σουργκούτ ο Ζαχαριάδης προβαίνει σε 3 απεργίες πείνας ζητώντας την αποκατάσταση της φήμης του και την απελευθέρωσή του. Η επικοινωνία του πλέον με τις διαγραμμένες Κομματικές Οργανώσεις γίνεται δυσκολότερη, σε βαθμό που διάφορα γράμματά του να θεωρούνται παραποιημένα από την KGB, καθώς διασπούσαν τους οπαδούς του για ιδεολογικά ζητήματα, όπως το ρόλο της Κίνας και του Μάο Τσετούνγκ.
Την 1η Αυγούστου του 1973 ανακοινώνεται από την ΚΕ του ΚΚΕ ότι ο Ζαχαριάδης πέθανε από καρδιολογικά αίτια. Το 1989 ανακοινώνεται νέα εκδοχή θανάτου του: η αυτοκτονία, ενώ δίνεται στη δημοσιότητα από τους δεσμώτες του επιστολή που αποδίδεται στο Ζαχαριάδη και με την οποία φέρεται να απειλεί να αυτοκτονήσει. Τα οστά του Νίκου Ζαχαριάδη μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα το 1991, με πρωτοβουλία της ΚΕ του ΚΚΕ.